ارزیابی درونی رهیافت مناسب برای بهبود کیفیت آموزش عالی کشاورزی
نویسندگان
1 عضو هیأت علمی دانشگاه تربیت مدرس
2 کارشناس ارشد ترویج و آموزش کشاورزی
doi
چکیده
امروزه یکی از مسائل مهم در آموزش عالی به طور عام و در آموزش عالی کشاورزی به طور خاص ارزیابی مستمّر کیفیت پژوهش و آموزش است. طی دو دهه گذشته، کشورهای متعددی کوششهای ویژه ای در جهت بهبود کیفیت آموزش عالی به عمل آورده اند. آنها در انجام این امر، رهیافتهای گوناگونی از ارزشیای را به کار برده اند. در میان این رهیافتها، ارزیابی درونی ویژگیهای جامع و سیستماتیک دارد که منجر به بهبود کیفیت مستمرمی گردد. از طریق ارزیابی درونی اعضای هیأت علمی، فعالیتهای گذشته گروه آموزشی را بررسی و نقاط قوّت، فرصتها و تهدیدات را برای طرحریزی توسه آتی گروه آموزشی شناسایی می کنند. هدف اصلی این مطالعه به کارگیری ارزیابی درونی در گروه ترویج و آموزش کشاورزی به منظور بهبود کیفیت آن بوده است. این مطالعه این تحقیق پیمایشی است و در آن برای تجزیه و تحلیل داده ها از آمار توصیفی استفاده شده است. در به کارگیری این الگو، ابتدا زمینه (اهداف دوره)، دروندادها، فرایندها، بروندادها و پیامدها در قالب 5 عامل: دانشجویان، دانش آموختگان، ساختار و مدیریت، فرآیند یادگیری و دوره آموزشی اجرا شده مورد توجّه قرار گرفتند. بعد از تعریف ملاکهای مناسب برای هر عامل، نشانگرهای مناسب مربوط به هر ملاک شناسایی شدند. سپس براساس اهداف پژوهش و آموزشی گروه، وضعیت مناسب برای نشانگرها به وسیله اعضای هیأت علمی تعریف شد تا وضعیت موجود عوامل با آنها مقایسه و مورد قضاوت قرار گیرد. پیمایش با استفاده از پرسشنامه و مصاحبه صورت گرفت. جمعیت تحت مطالعه شامل همه 24 نفر دانشجویان گروه، 65 نفر دانش آموخته، 65 نفر کارفرما، 4 عضو هیأت علمی و رئیس گروه است. نتایج ارزیابی نشان می دهند که باتوجه به اهداف و رسالتهای گروه آموزشی، اهداف دوره مطلوب و دروندادها نظیر (دانشجویان، منابع یادگیری، برنامه درسی، و …)، فرآیندها شامل (یادگیری، تدریس و…) و بروندادها شامل (دانش آموختگان و آثار علمی هیأت علمی) نسبتاً مطلوب بوده اند. درنهایت، براساس نتایج ارزیابی، توصیه هایی برای بهبود کیفیت آموزشی و پژوهشی گروه ارائه شده اند.
