استراتژی نظامی امارات متحده عربی و تأثیر آن بر امنیت دفاعی - نظامی جمهوری اسلامی ایران در منطقه خلیج فارس
نویسندگان
1 دانشکده پیامبر اعظم (ص)
2 استادیار دانشگاه جامع امام حسین علیه السلام
doi
چکیده
منطقه غرب آسیا و بهویژه حوزه خلیج فارس آن دارای پیچیدگیهایی است که دیگر بهتنهایی هیچ قدرتی نمیتواند مانند یک هژمون در آن به ایفای نقش بپردازد. قدرتهای فرامنطقهای برای اینکه بتوانند سیاستهای خود را در منطقه اجرا نمایند و از طرفی هزینههای ناشی از حضور و مداخله مستقیم در تنشهای منطقهای را کاهش دهند به شرکای منطقهای خود، اتکاء نمودهاند. در میان این شرکاء، عربستان و امارات بهعلت موقعیت ژئوپلیتیکی که دارند دو کشور مهم در همکاری منطقهای برای قدرتهای فرا منطقهای محسوب میگردند. امارات با پیگیری سیاستهایی همچون؛ انعقاد پیمانهای نظامی با کشورهای غربی و واگذاری پایگاههای نظامی به آنها، ایفای نقش فعال در توسعه سامانه دفاع موشکی یکپارچه مدنظر آمریکا در منطقه، افزایش همکاری با ناتو، برگزاری رزمایشات مشترک با قدرتهای جهانی، حضور نظامیان اماراتی در مأموریتهای بینالمللی، برگزاری کنفرانسهای نظامی- امنیتی بینالمللی، تلاش برای خرید تجهیزات نظامی راهبردی، تنوعبخشی بهمنابع خرید تسلیحات نظامی، پیگیری سیاست خودکفایی در تولید تسلیحات نظامی، حضور نظامی در بحرانهای منطقهای و ...، بهدنبال افزایش تأثیرگذاری در منطقه غرب آسیا و ایفای نقش پُررنگتر از هویت و جایگاه واقعی خود در عرصه منطقه و بینالملل و تبدیل شدن به یک قدرت محدود منطقهای است. امارات با تعیین این چشم انداز که از نظر قدرت نظامی در منطقه خلیج فارس قدرت اول باشد و بتواند از این قدرت افکنی نظامی در دستیابی به اهداف سیاسی در منطقه غرب آسیا استفاده کند، برنامههای توسعه نظامی خود را تدوین کرده است.