مطالعه تأثیر میزان دین‌داری بر احساس امنیت اجتماعی: فراتحلیل پژوهش‌ها بازه زمانی 1387 الی ۱۴۰۰

نویسندگان

1 استادیار دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه محقق اردبیلی (نویسنده مسئول)؛

2 دانشجوی کارشناسی جامعه‌شناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه محقق اردبیلی،

3 دانشجوی دکتری جامعه‌شناسی فرهنگی، دانشکده علوم اجتماعی، ارتباطات و رسانه، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی؛

4 کارشناس ارشد دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه تهران؛

doi
10.22034/mr.2022.5450.5198
چکیده

دین نوعی ابزار کنترل اجتماعی قوی (غیررسمی) است که با آموزش رفتارهای بهنجار؛ اخلاق‌مدارانه و پیوند گروه‌های هم‌کیش و هم‌پیمان در یک جامعه سالم و مطلوب (آرمانی)، ناامنی را کاهش و احساس امنیت اجتماعی را افزایش می‌دهد. بنابراین در این پژوهش با روش فراتحلیل کمی و جامعه آماری 34 سند انتخاب شد که به روش نمونه‌گیری تعمدی (مقالات مرتبط با فراتحلیل) 27 پژوهش در بازه زمانی سال‌های 1387 الی 1400 با رعایت ملاک ورود و خروج مورد مطالعه قرار گرفت و به موضوع تأثیر میزان دینداری بر احساس امنیت اجتماعی پرداخت.نتیجه مطالعه نشان می‌دهد بین مؤلفه‌های دین‌داری عاطفی (0.37)؛ دین‌داری تجربی (0.36)؛ دین‌داری اعتقادی (0.30)؛ دین‌داری مناسکی (0.18) و دین‌داری پیامدی ( 0.19) و احساس امنیت شهروندان رابطه مستقیم و معنا‌داری وجود داشته به‌طوری‌که میزان دین‌داری بر احساس امنیت اجتماعی تأثیر مستقیم و معنا‌داری دارد و اثر کلی آن برابر با 0.37 است. با افزایش میزان دین‌داری شهروندان؛ احساس امنیت اجتماعی نیز افزایش می‌یابد.