توسعه و کارایی داستانسرایی فرارسانهای در فضای رسانهای ایران
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری مدیریت رسانه، دانشکده علوم اجتماعی،ارتباطات و رسانه، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکزی، تهران،ایران
2 استادیار گروه ارتباطات، روزنامهنگاری و رسانه،دانشکده علوم اجتماعی،ارتباطات و رسانه، دانشگاه آزاد اسلامی (نویسنده مستول ) ، واحد تهران مرکزی، تهران، ایران
3 دکتری پژوهشگر ارتباطات و مطالعات رسانه های نوین، دانشکده ارتباطات و اطلاعات وی کیم وی، دانشگاه صنعتی نانیانگ ، جورونگ شرقی، سنگاپور
4 دانشیارگروه ارتباطات، روزنامهنگاری و رسانه،دانشکده علوم اجتماعی،ارتباطات و رسانه، دانشگاه آزاد اسلامی ، واحد تهران مرکزی، تهران، ایران
doi
10.22034/bmsp.2024.411261.1911چکیده
ما برای ارائۀ محتوای فرهنگی، ادبی، اجتماعی و اقتصادی در عصر حاضر به مخاطبان و اقناع آنان در راستای اهداف خود، به شکلهای نوینی نیاز داریم. داستانسرایی فرارسانهای یکی از شکلهای شاخص، استاندارد و جهانی است که جای آن در فضای علمی، دانشگاهی و تولیدات رسانهای ایران خالی است. این شکل به دلیل برخورداری از تمام شکلهای رسانهای در بطن خود، به مدیران رسانه این توانایی را میدهد تا بتوانند محتوای موردنظر را بدون محدودشدن در بستر رسانهای خاص، روایت کنند. این مقاله با هدف بررسی توسعۀ داستانسرایی فرارسانهای و کارایی آن در رسانههای ایران نوشته شده است. با بررسی نظری انواع همگرایی و داستانسرایی فرارسانهای، بهدنبال واکاوی این شکل در تولیدات رسانهای ایران، توسعه و بهکارگیری آن هستیم. نوع تحقیق، اکتشافی ـ توصیفی با رویکرد کیفی و روش تحلیل مضمونی است و گردآوری دادههای پژوهش با استفاده از مصاحبۀ عمیق نیمهساختاریافته با صاحبنظران حوزۀ رسانههای نوین انجام گرفته و یافتههای آن در هشت مضمون اصلی و هفت مضمون فرعی دستهبندی شده است. انحصارگرایی، ضعف در تولید محتوا باتوجهبه ذائقۀ مخاطب، نامناسب و ناکارآمدبودن زیرساختها و محدودیتهای قانونی، تعدد نهادهای تنظیمگر، فقدان فرهنگ مشارکتی، نبود قوانین مالکیت فکری و حق نشر و کمتوجهی به بخش خصوصی از موانع توسعۀ و بهکارگیری داستانسرایی فرارسانهای در تولیدات رسانهای ایران است. پیشنهادهای راهبردی لازم برای سیاستگذاری رسانهها جهت توسعۀ شکل فرارسانهای، بر اساس یافتههای تحقیق آورده شده است.