مفهوم و مبانی صلح در نهج البلاغه
نویسندگان
1 استادیار گروه علوم سیاسی و روابط بینالملل دانشگاه رازی کرمانشاه
2 دانشیار گروه علوم سیاسی و روابط بینالملل دانشگاه رازی کرمانشاه
3 دانشجوی دکتری علوم سیاسی گرایش جامعه شناسی سیاسی دانشگاه رازی کرمانشاه
doi
چکیده
دستیابی به صلح، همواره یکی از آرمانهای بشری در طول تاریخ بوده است. با این وجود، درک و برداشت افراد و جوامع مختلف از مفهوم صلح بسیار متفاوت است و با فرهنگها و مبانی معرفتی متنوعی، معانی و شاخصههای مختلفی را از صلح ارائه نمودهاند. در مغرب زمین، کانت بر مبنای آموزههای معرفتی و انسانشناسانه خود و مکتب اومانیسم، دریافتی حداقلی و پراگماتیکی از صلح، در چهارچوب اخلاق و دموکراسی مطرح میکند، در حالی که از منظر امام علی(ع) در نهج البلاغه، برداشتی عدالتمحورانه و توحیدی از صلح ارائه میشود که به مراتب متقنتر و کاملتر از برداشت کانتی از صلح میباشد. در این پژوهش، با رویکردی سازهانگارانه به مفهوم صلح، تلاش شده تا ضمن تعریف این مفهوم در هردو دیدگاه علوی و کانتی، به بررسی تطبیقی آنها نیز پرداخته شود. پژوهش حاضر به این یافته دست پیدا میکند که اگرچه مفهوم صلح در گفتمان علوی با گفتمان کانتی به لحاظ مبانی معرفتی و هستیشناسی متفاوت است، اما از لحاظ نگرش جهان وطنگرایانه با یکدیگر تشابهاتی دارند.