شناسایی سیستماتیک عوامل مؤثر بر تنش در همرقابتی
نویسندگان
1 استاد، دانشکده مدیریت، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 استاد دانشکده مدیریت دانشگاه تهران، تهران، ایران .
3 دانشجوی دکتری، پردیس بینالمللی کیش، دانشگاه تهران، ایران
doi
10.22034/smsj.2023.395142.1841چکیده
همرقابتی - همکاری و رقابت همزمان میان شرکتها - پدیدهای مهم در مدیریت راهبردی است. همرقابتی میتواند به سطوح عملکردی بالاتر بینجامد. مشارکت در همرقابتی اغلب باعث تنش، رفتار فرصتطلبانه و نشت دانش میشود و رابطهای آسیبپذیر ایجاد میکند. هدف مقاله حاضر، مرور سیستماتیک پژوهشهای قبلی در خصوص عوامل مؤثر بر تنش در همرقابتی است. برای دستیابی به هدف مقاله حاضر، با استفاده از روش مرور سیستماتیک، پس از استخراج و بررسی پژوهشهای متعدد، در نهایت 87 مقاله برای بررسی عمیقتر انتخاب گردید. پس از تعیین مسئله پژوهش به جستوجو پیرامون کلیدواژهها پرداخته شد. جستوجوی کلیدواژهها در مقالههای نمایه شده مرحله اول طی سالهای 2017 تا 2022 و در مرحله دوم طی سالهای 1995 تا 2017 انجام شد. با بررسی پیشینه پژوهش این حوزه در ایران طی سالهای اخیر مشخص شد که پژوهشگران بر توسعه مبانی هستیشناختی رقابت همکارانه، شرایط شکلگیری، فرآیندهای زیربنایی و نتایج آن تمرکز کردهاند. آنها این امر را با استفاده از روشهای مختلف پژوهش انجام دادهاند. از یک سو، بسیاری از مطالعات ماهیت مفهومی یا اکتشافی داشتهاند و غالباً موارد منفرد را برای ارائه یک مبنای مفهومی اولیه مورد بررسی قرار دادهاند. از سوی دیگر، مطالعات کمی برای بررسی همبستگی بین متغیرهای رابطه متمایز مشارکتی، از جمله اثرات ویژگیهای شریک بر کارایی، تأثیر تنشها بر نتایج و ارزش انجام شدهاند. شاکله اصلی مبانی نظری عوامل مؤثر بر تنش در همرقابتی بر چهار عامل تمرکز دارد که عبارتاند از: پارادوکس، تعارض، ناسازگاری و روابط.