بررسی نقش اهرم های کنترل استراتژیک (سایمونز) بر مزیت رقابتی با نقش میانجی عملکرد نوآورانه

نویسندگان

1 استادیار، گروه مدیریت بازرگانی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران

2 استادیار، گروه مدیریت بازرگانی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران

3 استادیار، گروه مدیریت بازرگانی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.

doi
10.22034/smsj.2023.401365.1869
چکیده

هدف از این مطالعه تعیین تاثیر اجرای نظام‌های کنترل‌ سایمونز (کنترل تشخیصی، کنترل تعاملی، کنترل اعتقادی و کنترل‌ مرزی) بر مزیت رقابتی با واسطه عملکرد نوآورانه است. با توجه به اینکه اکثر پیشینه حول مزیت رقابتی و نوآوری متمرکزشده‌اند لذا خلا توجه به رابطه نظام‌های کنترل و مزیت رقابتی با نقش میانجی عملکرد نوآورانه به‌شدت احساس می‌شود. جامعه آماری این پژوهش مدیران و کارشناسان شرکت‌های بیمه استان اردبیل به تعداد 1200 نفر است که نمونه با روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای و با استفاده از جدول مورگان تعداد 291 نفر انتخاب شدند. برای جمع‌آوری داده‌ها ترکیبی از پرسش‌نامه‌های استاندارد و پرسشنامه‌های محقق ساخته‌ای که روایی صوری و محتوایی گروهی از صاحب‌نظران مورد بررسی و تائید قرار گرفت استفاده‌شده است.  نتایج آزمون فرضیه‌ها با نرم‌افزار SMART-PLS و با استفاده از آزمون t و ضرایب مسیر نشان داد که نظام‌های کنترلی سایمونز بر عملکرد نوآورانه و مزیت‌رقابتی تأثیر مثبت و معنا‌داری دارد. همچنین عملکرد نوآورانه بر مزیت رقابتی تأثیر مثبت و معنا‌داری دارد. فرضیه اصلی این پژوهش مطابق تأثیر نظام‌های کنترل سایمونز بر مزیت رقابتی با متغیر میانجی عملکرد نوآورانه، تایید شد. بدان معنا که 46% از اثر کل نظام‌های کنترلی بر مزیت رقابتی از طریق متغیر میانجی عملکرد نوآورانه ایجاد شد. استفاده مؤثر از اهرم‌های کنترل استراتژیک به مدیران بیمه کمک می‌کند تا ابتکارات محیطی، اجتماعی و اقتصادی شرکت را هماهنگ کنند، که به‌نوبه خود، عملکرد سازمانی و مزیت رقابتی را بهبود می‌بخشد.