آموزشهای دانشبنیان به مثابه راهکار غلبه بر تهدیدها در حوزه اتیسم
نویسندگان
1 پسادکتری، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران
2 فارغ التحصیل دکتری، شرکت حقیقت گسترده تکتاب، همدان، ایران
doi
10.22034/smsj.2024.407875.1907چکیده
هدف این مقاله عرضه و نشر دانش جدیدی است که در فرایند تحقیق حاصل شده است. این دانش حاصل سالها کار و مطالعه محققان در حوزۀ افراد مبتلا به اتیسم است. اختلال طیف اتیسم، اختلال عصبی است که بر نحوه تعامل افراد با دیگران، یادگیری و رفتار تأثیر میگذارد، علایم آن از حدود یک سالگی ظاهر شده و به تدریج در فرایند رشد کودک تاخیر ایجاد میکنند. بر اساس پنجمین راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی، مبتلایان به اتیسم در سه گروه خفیف، متوسط و شدید دستهبندی میشوند. میزان علاقهمندیها، مهارتها و سطح آموزشپذیری، در هریک از این سطوح متفاوت است. در پژوهش حاضر با بررسی ۳۰ نفر از کودکان اتستیک مرکز اتیسم همدان، به بررسی علاقهمندیهای آنها و ارتباط بین نوع علاقهمندی و سطح بیماری پرداخته شده است. به منظور ارزیابی جذابیتهای دیداری و شنیداری برای کودکان اتیسمی و بررسی ارتباط بین علاقهمندی و شدت بیماری، میزان علاقهمندی کودکان به تماشای برنامههای تلویزیونی و همچنین شنیدن داستان سنجیده شد. میزان علاقهمندی آنها به محتواهای واقعیت مجازی مورد ارزیابی قرار گرفت. در گام بعد، ارتباط متقابل این علاقهمندیها بر یکدیگر سنجیده شد. نتایج این پژوهش پیشنهاد میکند که با پیشرفت بیماری اتیسم، میزان علاقه افراد به داستان کاهش مییابد. لذا علاقه به فیلم، ارتباط معکوس با علاقه به کتاب و ارتباط مستقیمی با علاقه به واقعیت مجازی دارد. برای مبتلایان به درجات خفیف و متوسط اتیسم، فناوری واقعیت مجازی به خوبی قابل استفاده است. در بخش دیگر، میزان علاقه کودکان اتیسمی به بازیهای رایج در بازار سنجیده شد. طبق دانش حاصل از نتایج این بخش، میتوان اظهار داشت که علاقه به بازیهای تمرکزی و آموزشی، بیشترین میزان محبوبیت را در بین همه سطوح اتیسم نشان میدهد و بازیهای ساده یکنفره، مثل لگو و دومینو، در رتبه بعدی قرار دارند.