تأثیر برنامهریزی استراتژیک بنگاه نگهدار بر نوآوری استراتژیک و بقای استراتژیک شرکتهای تابعه با تحلیل نقش انعطافپذیری استراتژیک
نویسندگان
1 استادیار گروه مدیریت دولتی، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران
2 دانشیار گروه مدیریت صنعتی، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران
3 دانشجوی دکتری، گروه مدیریت صنعتی، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران
doi
10.22034/smsj.2023.364882.1738چکیده
هدف از این مطالعه بررسی تأثیر برنامهریزی استراتژیک بنگاه نگهدار بر نوآوری استراتژیک و بقای استراتژیک شرکتهای تابعه و تحلیل نقش انعطافپذیری استراتژیک در بنگاه نگهدار تاپیکو است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت توصیفی از نوع پیمایشی است. جامعه آماری پژوهش 482 نفر از مدیران ارشد و میانی 42 شرکت تابعه از پنج گروه مختلف صنعتی و مدیریتی هستند که تحت نظارت شرکت نگهدار تاپیکو فعالیت دارند. حجم نمونه با استفاده از روش توان آزمون و بهکارگیری نرمافزار G-Power به تعداد 222 نفر تعیین شد و بهمنظور اطمینان بیشتر 280 پرسشنامه توزیع شد و با نرخ برگشتپذیری 5/82 درصد، نهایتاً 225 پرسشنامه مبنای تحلیل قرار گرفت. تجزیهوتحلیل دادهها با استفاده از روش معادلات ساختاری و نرمافزار Smart PLS انجام شد. یافتههای پژوهش نشان میدهد برنامهریزی استراتژیک بنگاههای نگهدار تأثیر مثبتی بر انعطافپذیری استراتژیک، نوآوری استراتژیک و بقای استراتژیک شرکتهای تابعه دارد. علاوه بر این، انعطافپذیری استراتژیک شرکتهای تابعه تأثیر مثبتی بر نوآوری استراتژیک و بقای استراتژیک آنها دارد. همچنین نوآوری استراتژیک شرکتهای تابعه تأثیر مثبتی بر بقای استراتژیک دارد. از طرفی تحلیل متغیرهای میانجی نشان میدهد که انعطافپذیری استراتژیک و نوآوری استراتژیک شرکتهای تابعه میانجیکننده تأثیر برنامهریزی استراتژیک بر بقای استراتژیک است. ضمن آنکه انعطافپذیری استراتژیک شرکتهای تابعه میانجیکننده تأثیر برنامهریزی استراتژیک بر نوآوری استراتژیک و نوآوری استراتژیک نیز میانجیکننده تأثیر انعطافپذیری استراتژیک بر بقای استراتژیک است. پژوهش حاضر مبانی نظری مدیریت استراتژیک را با پر کردن شکاف پژوهشی گسترش داد و نقش متغیرهای مؤثر بر بقای استراتژیک در کسبوکارها را برجسته کرد.
