مدل کنترل استراتژیک در صنعت کشتی سازی
نویسندگان
1 دانشیار، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
doi
10.22034/smsj.2023.314114.1571چکیده
شرکتهای کشتیسازی برای موفقیت بر رقبای خارجی و داخلی خود علاوه بر تکیه بر مزیتهای رقابتی، نیازمند دانش عمیق در حوزۀ کنترل استراتژیک در صنعت خود هستند. البته بیشتر آنها شناخت کافی از مباحث استراتژی، برنامهریزی استراتژیک و کنترل استراتژیک در محیط رقابتی، متلاطم و پیچیده خود ندارند. تحقیق حاضر درصدد طراحی مدل خاص برای تبیین کنترل استراتژیک در صنعت کشتی سازی ایران بر اساس نظریه دادهبنیاد است. دادههای تحقیق با مصاحبه های عمیق و نیمه ساختار یافته از هشت نفر از مدیران و کارشناسان صنعت کشتی سازی گردآوری شده است. دادههای حاصل از مراحل مصاحبههای باز و نیمه ساختار یافته با نرم افزار MAXQDA نسخه 12 تحلیل شد، پس از عبور از بخش تحقیق کیفی و دستیابی به طراحی مدل کنترل استراتژیک، بخش کمّی تحقیق آغاز شده و در این بخش از روشهای دلفی و مدلسازی ساختاری تفسیری استفاده شد. با بهرهگیری از مدلسازی ساختاری تفسیری مهمترین عوامل اثرگذار در کنترل استراتژیک و سطح اثرگذاری و اثرپذیری آنها بر کنترل استراتژیک صنعت کشتیسازی تبیین شدند. لذا کنترل استراتژیک دربردارندۀ اهرمهای کنترلی: کنترل تحدیدى،کنترل آگاهىهاى ویژه، کنترل تعهد به مشتری،کنترل اثربخشى، کنترل قابلیتهاى استراتژیک،کنترل رضایت مشترى، کنترل مهارتها، کنترل محتوای استراتژی، کنترل سیاسى، کنترل وظیفهاى، کنترل فرهنگى، کنترل تعاملى، کنترل اجراى استراتژی است . کنترل اثربخش و رضایت مشترى جزو تاثیرگذارترین عوامل در شکلگیری کنترل استراتژیک صنعت کشتی سازی شناخته شدند.