جستاری در کارآمدی راهبرد و آسیبشناسی نظام برنامهریزی منابع انسانی سازمان تأمین اجتماعی
نویسندگان
1 استادیار، دانشکده علوم انسانی، واحد قائمشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، مازندارن، ایران
2 دانشجوی دکتری، دانشکده علوم انسانی، واحد قائمشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، مازندارن، ایران
3 استادیار، دانشکده علوم انسانی، واحد قائمشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، مازندارن، ایران
4 استادیار، دانشکده علوم انسانی، واحد قائمشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، مازندارن، ایران
doi
10.22034/smsj.2023.185999چکیده
هدف اصلی این پژوهش ارائه راهبرد کاهش نارساییهای برنامهریزی منابع انسانی در سازمان تامین اجتماعی است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی، از نظر ماهیت، اکتشافی و براساس شیوه گردهآوری دادهها، تحقیق آمیخته به شمار میرود. در بخش کیفی پژوهش، مشارکتکنندگان 23 نفر از خبرگان بودند که به روش نمونهگیری هدفمند انتخاب شدند. جهت گردآوری دادههای بخش کیفی از مصاحبه نیمه ساختارمند استفاده و دادهها با استفاده از روش تحلیل محتوا تجزیه و تحلیل شد. در بخش کمّی، جامعه آماری، کارکنان حوزه منابع سازمان بودند که حجم نمونه مطابق جدول مورگان 364 نفر تعیین و به شیوه تصادفی ساده انتخاب شد. ابزار جمعآوری دادهها پرسشنامه محقق ساخته بود و طی دو مرحله نظرسنجی دلفی فازی تجزیه و تحلیل داده صورت گرفت. پایایی ابزار با استفاده از آلفای کرونباخ، 783/. برآورد گردید و روایی آن نیز با روش روایی محتوایی مورد تأیید قرار گرفت. یافتهها حاکی از آن بود که نظام برنامهریزی منابع انسانی سازمان با 19 مشکل اصلی مواجه است که شاخصهای نبود الگوی مناسب برنامهریزی، اجرای نامناسب برنامهریزی منابع انسانی، عدم نظارت، کنترل و بازخورد برنامهریزی منابع انسانی و...از مهمترین نارساییهای برنامهریزی منابع انسانی سازمان بودند. نتایج تحقیق نشان میدهد که مولفههای استخراجی مدل تحقیق، مورد تائید جامعه قرار دارند. سازمان تأمین اجتماعی میتواند با مورد نظر قرار دادن مشکلات شناسایی شده، عوامل موثر بر آن و راهکارهای ارائه شده در این پژوهش، برنامهریزی لازم را جهت کاهش مشکلات برنامهریزی منابع انسانی خود انجام دهد.