دیپلماسی و راهبردهای افزونگی اقتصادی
نویسندگان
1 فارغ التحصیل کارشناسی ارشد، دانشگاه علم و صنعت، تهران، ایران
2 فارغ التحصیل دکتری، دانشگاه و پژوهشگاه عالی دفاع ملی وتحقیقات راهبردی، تهران، ایران
3 فارغ التحصیل دکتری، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.22034/smsj.2023.173201چکیده
در عصر امروز برای همه کشورهای دنیا، حوزه روابطبینالمللی حائز اهمیت فراوانی است و وجوه اشتراک بین کشورها ممکن است روابط بین آنها را گستردهتر نماید. عراق به عنوان یک کشور هم مرز، دارای نقاط فرهنگی و دینی مشترک، همسو و هم نظر در تحولات منطقه با جمهوری اسلامی ایران، دارای وجوه اشتراک زیادی است و به همین دلیل باید روابط بسیار قوی با ایران داشته باشد. به ویژه به دلیل تحولات عراق از سال 2005 و کمکهای نظامی و کلامی بدون چشمداشت ایران به این کشور، سطح اعتماد و روابط دفاعی-امنیتی مناسبی بین دو کشور بهوجود آمده است؛ اما علیرغم این روابط حسنه، به ویژه بعد از فروپاشی رژیم بعث و استقرار دولت مردمی در عراق، ایران تاکنون از ظرفیت تجاری عراق که یک کشور با ظریفت نسبتاً بالا است، استفاده مطلوبی نکرده و همچنان دارای ظرفیت بالایی برای بهرهبرداری است. در همین راستا این پژوهش با هدف بررسی روابط و منافع اقتصادی جمهوری اسلامی ایران و عراق و ارائه راهکارهای مناسب جهت اثر بخشی این روابط انجام شده است. پژوهش پیشرو با بهرهگیری از روش سوات به تحلیل دادههای خام موجود از منابع داخلی و خارجی معتبر و همچنین جهت تسلط بیشتر بر موضوع، به مصاحبه با افراد صاحب منصب در موضوع مورد بحث مبادرت نمود و ابتدا نقاط راهبردی داخلی (قوتها و ضعفها) و خارجی (فرصتها و تهدیدات) را شناسایی کرد و مهمترین نقاط آن را نقاط راهبردی در نظر گرفت و در جهت تکمیل دادههای مورد نیاز به توزیع پرسشنامه در بین خبرگان مبادرت نمود. اطلاعات کسب شده از این مسیر استخراج الگوی مفهومی پژوهش را در پی داشت. در ادامه ضمن تشریح روش تحقیق پژوهش اطلاعات مورد تجزیهوتحلیل قرار گرفتند. نتایج این تحقیق نشان داد با تحلیل دادهها با استفاده از ماتریسهای ارزیابی داخلی و خارجی میتوان نمره 741/2 و 6/2 از نمره سقف 4، را به عملکرد داخلی و خارجی روابط اقتصادی ایران و عراق اختصاص داد. این نمرات با توجه به مبانی روش سوات چون بیشتر از 5/2 هستند، وضعیت کلی مناسبی را نشان میدهند؛ اما نمره بالایی نیست و گواه بر این حقیقت است که ظرفیت بالقوهای برای ارتقاء روابط اقتصادی بین دو کشور وجود دارد. در ادامه، پژوهش با تشکیل و تحلیل ماتریس سوات نسبت به تدوین 12 راهبرد جهت ارتقاء روابط و منافع بین دو کشور اقدام نمود. ورود و تحلیل این راهبردها با ماتریس برنامهریزی کمی راهبردی انجام شد و در نهایت برای عملی نمودن هر یک از راهبردهای فوق پیشنهادهایی ارائه گردید.