شناسایی آسیبهای زیربنایی نظام برنامهریزی استراتژیک در حکومتهای محلی
نویسندگان
1 استاد رشته مدیریت، گروه مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت و اقتصاد، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران؛
2 دانشجو دکتری رشته مدیریت، گروه مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت و اقتصاد، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران؛
3 استاد رشته مدیریت، گروه مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت و اقتصاد، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران (نویسنده مسئول)؛
doi
10.22034/mr.2023.5155.4947چکیده
حکومتهای محلی در دورههای زمانی متفاوت تصمیمات زیادی اتخاذ کردهاند که برنامهریزی استراتژیک یکی از آنهاست. هدف از انجام این تحقیق، شناسایی آسیبهای زیربنایی برنامهریزی استراتژیک در سازمانهای محلی است. این پژوهش از نظر هدف، توسعهای ـ کاربردی بوده و از نظر روش گردآوری دادهها توصیفی ـ پیمایشی است. این پژوهش با رویکرد تحقیق آمیخته انجام شده که در قسمت کیفی با مطالعه متون مرتبط و مصاحبه با خبرگان (20 نفر از اساتید دانشگاه و اعضای سازمانهای محلی) به جمعآوری اطلاعات پرداخته شده است. از مصاحبههای انجام شده با استفاده از روش تحلیل تم 33 زیر مقوله شناسایی و کدگذاری و در چهار دسته رفتاری، دانشی، ارتباطی و نهادی تقسیم شدند. در قسمت کمی برای فازیسازی دیدگاه خبرگان، از اعداد فازی مثلثی با طیف فازی 9 درجهای استفاده شد که همه شاخصها را خبرگان پذیرفتند و درنهایت از طریق روش معادلات ساختاری ـ تفسیری و با استفاده از جدول خودتعاملی آسیبهای برنامهریزی استراتژیک سطحبندی شدند. درنتیجه، رفتارهای سیاسی، نبود مهارت مذاکره، نبود تکنولوژیهای ارتباطی، نبود ارتباط با عناصر برونسازمانی، عدم اثربخشی قوانین و سازماندهی نامناسب بهعنوان آسیبهای زیربنایی شناسایی شدند و با ماتریس میکمک در چهار دسته مستقل، رابط، خودمختار و وابسته طبقهبندی شدند و درنهایت با توجه به آسیبهای مستقل، راهکارهایی برای بهبود برنامهریزی استراتژیک در سازمانهای محلی کشور ارائه شد.