فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

یکی از اساسی‌ترین وظایف آموزش عالی در هر کشوری تربیت نیروی انسانی متخصص مورد نیاز بخشهای مختلف اقتصاد است. بنابراین، به منظور بهره‌گیری مناسب از امکانات جامعه شایسته است که هماهنگی قابل قبولی بین عرضه و تقاضای دانش‌آموختگان در بازار کار برقرار باشد. طبیعی است که امکانات آموزش عالی و فعالیتهای اقتصادی بین مناطق مختلف کشور توزیع شده‌اند؛ با این حال در این مقاله، تلاش برآن است که مزیّت نسبی آموزش عالی و فعالیتهای اقتصادی در استان اصفهان برآورد و با یکدیگر مقایسه شوند. براین اساس، می‌‌توان عدم تناسب موجود بین توانمندیهای آموزش عالی و فعالیتهای اقتصادی منطقه‌ای را به وضوح ارزیابی کرد.برای تحقق این امر، با استفاده از شاخص مزیت نسبی آشکار شده معیارهایی جهت برآورد مزیت نسبی، تعریف شده است. برای تعیین مزیت نسبی آموزش عالی در استان اصفهان، عرضه دانش‌آموختگان دانشگاه‎های استان در رشته های مختلف با مقادیر مشابه در سطح کشور مورد مقایسه قرار می‌گیرد. همچنین به‌منظور برآورد مزیّت نسبی فعالیتهای اقتصادی استان اصفهان، ارزش افزوده (تولیدات) بخشهای مختلف در سطح استان نسبت به کل کشور مقایسه می‌شوند. بدیهی است که عامل تعیین کننده مزیّت نسبی آموزش عالی میزان عرضه دانش‌آموختگان در رشته های مختلف تحصیلی است؛ همچنین مزیًت نسبی در فعالیتهای اقتصادی از مهمترین عوامل تعیین‌کننده ترکیب تقاضا برای نیروی کار متخصص به حساب می‌آید. بنابراین، عدم هماهنگی بین این دو مقوله باعث بروز عدم تعادل در بازار کار می‌گردد و نمود آن در مواردی، «بیکاری دانش‌آموختگان دانشگاهی» و زمانی دیگر«کمبود نیروی انسانی متخصص» است. به خوبی روشن است که با شناخت عوامل مؤثربر ایجاد عدم تعادل بین عرضه و تقاضای نیروهای متخصص در بازار کار، به نحو مناسب‌تری می‌توان راهکارهای منطقی در جهت کاهش عدم تعادل در بازار کار را شناسایی کرد. این مقاله در هفت قسمت به صورت زیر تدوین شده است:1ـ مقدمه،2ـ پیشینه تحقیق،3ـ سیمای عمومی استان اصفهان،4ـ برآورد مزیت نسبی آموزش عالی در استان اصفهان،5ـ برآورد مزیّت نسبی فعالیتهای اقتصادی در استان اصفهان، 6ـ تناسب بین مزیتهای نسبی آموزش ‎عالی و فعالیتهای اقتصادی، 7ـ نتیجه گیری و پیشنهادها.