تَبیین معیتِ «خداوند با جهان مَخلوق» بر مبنای نگاه کلام اسلامی و حکمت متعالیه با تکیه بر(آیه؛4 سوره حدید)
نویسندگان
1 دکتری تخصصی کلام اسلامی، دانشگاه تبریز
2 الهیات/ کلام اسلامی/ دانشگاه تبریز
3 دانشیار دانشکده الهیات تبریز
doi
10.22061/orj.2025.12070.895چکیده
با مطالعه رویکردهای کلامی و فلسفی محرز میشود که متکلمان و حکمای اسلامی تبیینات متفاوتی از «معیت» حق تعالی با خلق ارائه دادهاند؛ متکلمین اسلامی و فلاسفه به فراخور توان خود در تبیین این معمای دینی و شرعی گام هایی برداشته اند. گروهی از عدم مشابهت و گروهی از سنخیت میان حق تعالی و خلق پرده برداشته اند. متکلمان هر نوع ارتباط ومعیت وجودی را منکر شده اند و به بینونت ذاتی میان آن دو فتوا داده اند و با ارائه تفاسیر مختلف از معیت در آیه شریفه «و هو معکم این ما کنتم» نوعِ معیت را، معیتِ علمی دانستهاند. قاطبه اندیشمندان کلامی اشاعره، معتزله، امامیه، در این عقیده اتفاق نظر دارند. متکلمان در تبیین معیت علمی حق تعالی، از براهین اتقان صنع و برهان قدرت و اختیار بهره میگیرند؛ آنها غالبا معیت علمی خدا را فرع بر قدرت خدا میدانند. در حالی که بر مبنای اصول حکمت متعالیه، معیت فرع بر وجود و وجود نیز با علم مساوق است؛ ملاصدرا به معیت علمی مطرح در اقوال متکلمان بسنده نمیکند، بلکه با طرح معیت وجودی و قیومی رابطه خداوند با جهان را تبیین میکند. ازاینرو معیت مورد پذیرش ملاصدرا نهتنها احاطه علمی، بلکه احاطه وجودی و معیت ذاتی اشیاء را نیز در بر میگیرد. این تحقیق با روش تحلیلی و توصیفی در تلاش است با تضارب آراء متکلمان و حکمت اسلامی، راهی را برای تقریب فکری مذاهب اسلامی فراهم نماید.