بازخوانی مفهوم «اثر پروانهای» در پرتو مبانی حکمت متعالیه
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری حکمت متعالیه، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران.
2 دانشیار گروه معارف اسلامی، دانشکده الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران.
3 دانش آموخته کارشناسی ارشد فلسفه و کلام اسلامی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران.
doi
10.22061/orj.2025.12572.917چکیده
اثر پروانهای که از تمثیل «بال زدن پروانهای در برزیل ممکن است طوفانی در تگزاس ایجاد کند» ریشه گرفته است، از مشهورترین ایدههای علمی قرن اخیر تلقی میشود. این ایده در خاستگاه نخستین خود مفهومی علمی در حوزهی هواشناسی بوده و بر این مضمون اشاره دارد که تغییرات بسیار خرد میتوانند در بلندمدت به پیامدهایی کلان منجر شوند. هرچند این مفهوم در محدودهی علوم طبیعی طرح شده است، اما قابلیت آن را دارد که در یک مدل فلسفی، واکاوی و بازخوانی شود. پژوهش حاضر با روش توصیفی تحلیلی و با رویکردی فلسفی میکوشد اثر پروانهای را از سطح یک مثال علمی فراتر برده و آن را در پرتو مبانی حکمت متعالیه بازخوانی نماید. یافتههای تحقیق حاکی از آن است که اثر پروانهای در تقریر مبتنی بر مبانی هستیشناسی صدرایی، بر وحدت هستی و پیوستار وجودی عالم دلالت میکند؛ بر این اساس، تمام موجودات از روابط وجودی طولی و عرضی با یکدیگر برخوردار بوده و هر فعل و رخدادی (هرچند خرد و جزئی) میتواند در نظام کلی وجود نقشی گسترده ایفا کند. پیامدهای این بازخوانی در چند سطح هستیشناختی، معرفتشناختی، اخلاقی و نقلی بازتاب مییابد. در نهایت، در پرتو این خوانش، اثر پروانهای از یک مفهوم علمیِ محدود، به اصلی فلسفی الهیاتی گستره یافته و با افادهی معنایی تکوینی، متافیزیکی و هستیشناسانه بر مضمونی بدیع و عمیق از پیوستگی جهان و سرایت تأثیرات وجودی در ساحتهای گوناگون مادی و فرامادی رهنمون میگردد.