سازگاری شریان کاروتید مشترک در زنان نخبه والیبالیست و بسکتبالیست بر اساس پردازش تصاویر اولتراسوند

نویسندگان

1 گروه بیومکانیک و آسیب شناسی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران.

2 گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران

3 گروه بیومکانیک و آسیب شناسی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران

4 گروه فیزیک پزشکی، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران

doi
10.22089/smj.2023.12541.1593
چکیده

هدف پژوهش حاضر بررسی اثر ورزش مزمن بر ساختار و عملکرد شریان کاروتید در زنان نخبه بسکتبالیست و والیبالیست به عنوان گروه پرخطر و کم خطر (به ترتیب) بر اساس میزان شیوع مرگ ناگهانی بین رشته های ورزشی مختلف با روشی نوین بود.20 بازیکن نخبه زن والیبالیست،20 بسکتبالیست، و20 غیر ورزشکار با میانگین و انحراف استاندارد سن 4±26 سال، قد 3.5±174 سانتیمتر، وزن 4±68 کیلوگرم و حداقل هشت سال سابقه بازی برای گروه ورزشکار به عنوان آزمودنی در این پژوهش شرکت کردند. قطر شریان کاروتید، ضخامت دیواره، تنش کششی و برشی، سرعت جریان خون، کرنش و اتساع‌پذیری با استفاده از دستگاه اولتراسوند با وضوح بالا و با کمک نرم افزار متلب مورد ارزیابی و تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد میانگین قطر شریان کاروتید، ضخامت اینتیما- مدیا، حداکثر سرعت جریان خون در فاز سیستول و حداکثر تنش برشی در گروه بسکتبالیست به‌طور معنی‌داری بیشتر از گروه کنترل بود، اما تفاوت معنی‌داری بین بسکتبالیست‌ها و والیبالیست‌ها و بین گروه والیبالیست و کنترل مشاهده نشد. قد، وزن، فشار خون سیستولیک و دیاستولیک، حداقل تنش برشی، قطر کاروتید در فاز دیاستولیک و سرعت در انتهای فاز دیاستول بین سه گروه تفاوتی نداشت. به نظر می‌رسد افزایش ضخامت دیواره شریان در بسکتبالیست‌ها یک پاسخ سیستمیک به ورزش به منظور کنترل تنش کششی و افزایش قطر شریان برای کنترل تنش برشی یک تاثیر موضعی می‌باشد. سختی شریان کاروتید در گروه بسکتبال کمتر از دو گروه دیگر بود.