نرخ شیوع، فراوانی و نواحی آناتومیکی آسیب‌های جسمانی در سنگنوردان داخل سالن

نویسندگان

1 گروه تندرستی و بازتوانی در ورزش، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران

2 گروه تندرستی و بازتوانی در ورزش، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.

doi
10.22089/smj.2026.18493.1828
چکیده

سنگ‌نوردی، فعالیت ورزشی است که معمولاً در فضای باز روی صخره‌های طبیعی یا داخل سالن روی پایه‌ها و سطوح مصنوعی انجام می‌شود. هدف مطالعه حاضر، بررسی نرخ شیوع، فراوانی و نواحی آناتومیکی انواع آسیب‌های ورزشی در سنگ‌نوردان داخل سالن بود. پژوهش حاضر به لحاظ هدف کاربردی و از نظر گردآوری داده‌ها توصیفی-میدانی و از نوع گذشته‌نگر بود. سنگ‌نوردان داخل سالن شهر تهران جامعه‌ آماری تحقیق را تشکیل دادند. به‌منظور بررسی میزان شیوع و فراوانی آسیب‌ها از پرسش‌نامه‌های رایت و جونز استفاده شد. برای بررسی ارتباط بین عوامل خطر صدمات در سنگ‌نوردی داخل سالن آزمون رگرسیون لجستیک به‌وسیله‌ نرم‌افزار SPSS نسخه 27 در سطح معنا‌داری 05/0P< به کار رفت. حدود 4/84 درصد از پاسخ‌دهندگان دچار آسیب استفاده‌ بیش از حد و 4/69 درصد دچار آسیب تمرین بیش از حد شدند. شایع‌ترین اندام درگیر آسیب انگشتان دست بود. تجزیه و تحلیل داده‌ها نشان داد که سابقه‌ ورزشی، تعداد صعود در سال، درجه سختی مسیر تمرین و میزان تعداد جلسات در هفته، تأثیر مستقیم بر آسیب دیدگی سنگ‌نوردان دارند. فیزیوتراپیست‌ها با 7/34 درصد، منابع اصلی درمان یا مشاوره در سنگ‌نوردان را به خود اختصاص داده‌اند. بسیاری از سنگ‌نوردان دچار آسیب ناشی از استفاده بیش از حد می‌شوند. همچنین افرادی که بیشترین توانایی و تخصص را برای سنگ‌نوردان دارند، بیشتر درمعرض خطر هستند.