فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

کودکان ناشنوا به‌دلیل نقص در ورودی‌های شنوایی و تعادل، در مقایسه با همتایان سالم خود، اغلب دچار اختلالاتی در الگوی راه‌رفتن و کنترل وضعیتی هستند. هدف از پژوهش حاضر بررسی تأثیر یک دوره تمرینات شناختی–تعادلی بر ویژگی‌های بیومکانیکی گام‌برداری شامل پارامترهای فضایی–زمانی، تغییرپذیری آن‌ها و نیروهای عکس‌العمل زمین در کودکان ناشنوای مادرزادی و مقایسه آن‌ها با کودکان شنوای سالم بود. بدین منظور، ۱۵ کودک پسر ناشنوای مادرزادی و ۱۵ کودک شنوای سالم به‌صورت هدفمند انتخاب شدند. گروه ناشنوا به مدت ۸ هفته (سه جلسه در هفته، هر جلسه حدود ۷۰ دقیقه) تحت تمرینات شناختی–تعادلی قرار گرفت، در حالی که گروه سالم هیچ مداخله‌ای دریافت نکرد. پیش و پس از دوره تمرین، ارزیابی گام‌برداری در شرایط راه‌رفتن طبیعی و با پای برهنه با استفاده از سیستم Vicon و صفحات نیروی Kistler انجام شد. نتایج نشان داد که در گروه ناشنوا پس از مداخله، تغییرپذیری برخی پارامترهای فضایی–زمانی مانند سرعت، طول قدم و زمان قدم به‌طور معناداری کاهش یافت (05/0 >p). در تحلیل نیروهای عکس‌العمل زمین نیز افزایش نیروی پیش‌برندگی در فاز رانش و بهبود ثبات جانبی در فاز میانی اتکا مشاهده شد (05/0 >p). به‌طور کلی، تمرینات شناختی–تعادلی منجر به بهبود در هماهنگی حرکتی، ثبات وضعیتی و کاهش نوسانات گام‌برداری در کودکان ناشنوا گردید. این یافته‌ها از کارایی و اثربخشی مداخلات شناختی–حرکتی در ارتقای کیفیت راه‌رفتن و تعادل این گروه از کودکان حمایت می‌کند و می‌تواند راهگشای طراحی برنامه‌های توان‌بخشی هدفمند برای این جمعیت خاص باشد.