فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

نقص تعادل به‌عنوان یک عامل خطر مهم برای اسپرین مچ پا شناخته می‌شود؛ به ‌طوری‌ که مطالعات نشان می‌دهند ورزشکاران با نقص تعادل پویا 48 درصد بیشتر در معرض این آسیب قرار می‌گیرند. هدف این مطالعه، بررسی اثربخشی تمرینات عصبی-عضلانی، با و بدون مداخله شناختی، در بهبود قدرت و شاخص­های کنترل پاسچر در حالت ایستادن تک پا با چشمان باز و بسته در زنان ورزشکار مبتلا به نقص تعادل بود؛ بر این اساس، قدرت عضلات مچ پا و متغیرهای کنترل پاسچر 36 ورزشکار دختر با نقص تعادل پویا، در رده سنی 15 تا 30 سال، با استفاده از دستگاه‌های داینامومتر دستی و فوت اسکن اندازه‌گیری شد. شرکت‌کنندگان به طور تصادفی به دو گروه ۱۸ نفر تقسیم شدند: گروه تمرین (تمرینات عصبی-عضلانی با مداخله شناختی) و گروه کنترل (تمرینات عصبی-عضلانی بدون مداخله شناختی). ارزیابی‌ها در هر دو گروه در دو مرحله قبل و بعد از مداخله انجام شد. داده‌ها با استفاده از آزمون آماری تحلیل واریانس با اندازه‌گیری‌های تکراری تجزیه ‌و تحلیل شدند (05/0>P). نتایج نشان داد که اثر تعاملی زمان بر گروه‌ها در متغیرهای قدرت پلانتار فلکسور و اورژن معنادار بود؛ در حالی‌ که برای سایر متغیرها این نتایج معنادار نبود. همچنین مقایسه‌های زوجی نشان‌دهنده بهبود معنادار در تمامی متغیرها به‌جز نوسانات داخلی-خارجی در حالت چشم‌بسته و طول مسیر جابه‌جایی مرکز فشار در شرایط مشابه بود. این نتایج نشان می‌دهد که گنجاندن تکالیف شناختی دوگانه در پروتکل‌های تمرینات عصبی-عضلانی می‌تواند باعث بهبود بیشتر در قدرت و کنترل وضعیتی شود و به طور بالقوه خطر آسیب را در ورزشکاران با اختلالات تعادل کاهش دهد