فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

هدف پژوهش حاضر، تعیین تأثیر ابزار کمک­کننده به تحرک­پذیری بافت نرم بر قدرت و دامنه حرکتی آرنج و مچ دست بیماران مبتلا به آرنج تنیس­بازان بود؛ بر این اساس، 44 نفر از بیماران مبتلا به آرنج تنیس­بازان به صورت هدفمند و دردسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه تجربی و کنترل قرار گرفتند. بیماران گروه کنترل، تزریق کورتیکواستروئید، 10 جلسه فیزیوتراپی و استفاده روزانه باند تنیس­البو دریافت کردند؛ در حالی که بیماران گروه تجربی علاوه‌بر دریافت درمان‌های گروه کنترل، چهار هفته، هر هفته دو جلسه، ابزار کمک­کننده به تحرک­پذیری بافت نرم را به مدت 10 دقیقه دریافت کردند. قدرتِ گرفتن (دینامومتر دستی) و دامنه حرکتی (گونیامتر) بیماران قبل و بعد از چهار هفته اندازه­گیری شد. داده­ها با استفاده از روش آماری تی وابسته و آزمون‌های تحلیل واریانس تجزیه و تحلیل شدند (05/0>P). یافته های حاصل از پژوهش نشان داد که در گروه تجربی تمامی متغیرها بهبودی معناداری داشتند (05/0>P)؛ اما در گروه کنترل، تنها قدرتِ گرفتن بهبودی معناداری داشت (05/0>P). همچنین تفاوت معناداری بین دو گروه تجربی و کنترل در قدرتِ گرفتن، دامنه حرکتی فلکشن و اکستنشن آرنج و اکستنشن مچ دست مشاهده شد (05/0>P)، اما در دامنه حرکتی فلکشن مچ دست تفاوت معناداری بین دو گروه تجربی و کنترل مشاهده نشد (05/0<P). با توجه به بهبود قدرتِ گرفتن و دامنه حرکتی فلکشن و اکستنشن آرنج و اکستنشن مچ دست، پیشنهاد می‌شود ابزار کمک­کننده به تحرک­پذیری بافت نرم همراه با مداخلات متداول درمان بیماری آرنج تنیس­بازان، برای این دسته از بیماران استفاده شود