واگذاری طرحهای نیمهتمام عمرانی: رهیافتی برای ایران
نویسندگان
1 دانشیار مدیریت صنعتی، دانشکده صنایع، دانشگاه آزاد واحد تهران جنوب، تهران، ایران؛
2 دانشیار دانشکده مدیریت، دانشگاه آزاد تهران جنوب، تهران، ایران؛
3 دانشجوی دکتری مدیریت، دانشکده مدیریت، دانشگاه آزاد واحد تهران جنوب، تهران، ایران (نویسنده مسئول)؛
4 استادیار علوم اقتصادی، دانشکده اقتصاد، دانشگاه علامه طباطبائی؛
5 دانشیار دانشکده مدیریت، دانشگاه آزاد واحد تهران جنوب، تهران، ایران؛
doi
10.22034/mr.2022.5226.4999چکیده
دولت در ایران همانند سایر کشورهای در حال توسعه پس از جنگ جهانی دوم خود را مسئول رفع عقبماندگی کشور دانست و با طراحی برنامههای توسعه و اجرای طرحهای عمرانی سعی در رفع این عقبماندگیها کرد. حجم عظیم طرحهای عمرانی نیمهتمام یکی از واقعیتهای مدیریت بخش عمومی در حال حاضر در کشور است. نمایندگان مجلس تصویب لایحه مشارکت عمومی و خصوصی را راهحل طرحهای نیمهتمام میدانند. این تحقیق که به روش کیفی انجام شده تلاش دارد با تحلیل نظرات خبرگان به دو سؤال پاسخ دهد: اول آیا همه طرحهای نیمهتمام را میتوان واگذار کرد و دوم روشهای اقتصادیسازی طرحها برای واگذاری چیست؟ در این مقاله متن مصاحبهها با نرمافزار کدگذاری باز شده است. نتایج تحلیل آن است که راهحل کلی برای همه طرحها وجود ندارد و در هر مورد با توجه به شرایط زمینهای (طبقهبندی طرحهای ناتمام، امکان اقتصادیسازی آنها و ...)، شرایط علّی (کنترل تصویب طرحها)، شرایط مداخلهای (استفاده از ظرفیتهای قوانین واگذاری، ورود سازمان خصوصیسازی به این موضوع و ...)، راهبردها (تدوین پیشنیازهای حقوقی، تهیه آییننامهها و ...) و پیامد (ایجاد انگیزه برای مدیران طرحها از طریق ایجاد روش بازگشت منابع صرفهجویی شده و ...) باید روش مناسبی برای اقتصادیسازی و واگذاری طراحی کرد.
