تاثیر یک وهله خستگی عمومی بر میزان هماهنگی و تغییرپذیری بین مفاصل اندام فوقانی قایقرانان نخبه (از منظر احتمال بروز آسیب)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری بیومکانیک ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه آزاد تهران مرکزی، تهران، ایران
2 استاد گروه بیومکانیک و آسیبشناسی ورزشی، دانشکدۀ تربیتبدنی و علوم ورزشی دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران (نویسنده مسئول) استاد گروه بیومکانیک ورزشی، پژوهشکدۀ علوم حرکتی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
3 استادیار گروه بیومکانیک ورزشی، دانشکدۀ علوم ورزشی دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایران
4 استادیار، گروه بیومکانیک ورزشی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران
doi
10.22089/smj.2021.9792.1457چکیده
هدف پژوهش حاضر تاثیر یک وهله خستگی عمومی بر میزان هماهنگی و تغییرپذیری بین مفاصل اندام فوقانی قایقرانان نخبه بود. 14 قایقران مرد تیم ملی در این پژوهش نیمه آزمایشگاهی شرکت کردند. از تمرین قایقرانی روی دستگاه ارگومتر پاروزنی برای اعمال خستگی عمومی تا حد واماندگی استفاده شد. دادههای کینماتیکی با استفاده از دستگاه واحدهای اندازهگیری اینرسی در 15 دوره پاروزنی متوالی ابتدایی و انتهایی پروتکل خستگی اندازهگیری شدند. نتایج نشان داد که یک وهله خستگی عمومی باعث تغییر در میزان هماهنگی بین مفاصل شانه- تنه در صفحۀ هوریزنتال و بین مفاصل آرنج- شانه در صفحۀ ساجیتال و همچنین تغییرپذیری بین مفاصل شانه- تنه در صفحۀ هوریزنتال، آرنج- شانه در صفحۀ ساجیتال و آرنج- تنه در صفحۀ ساجیتال میشود. یافته های تحقیق، ضرورت توجه به طراحی برنامه های تمرینی مناسب برای قایقرانان با رویکرد کاهش تبعات سوء خستگی اندام فوقانی بر عملکرد بهینه و بروز آسیب را تاکید می نماید.
