تاثیر خستگی ناشی از پرش و فرود بر شاخصهای فشار کف پایی در مرحله استقرار راه رفتن نوجوانان والیبالیست با و بدون سابقه آسیب اسپرین مچ پا
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری تربیت بدنی و علوم ورزشی- بیومکانیک ورزشی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز، تهران، ایران
2 ستاد تمام، گروه بیومکانیک و آسیبشناسی ورزشی، دانشکدة تربیتبدنی و علوم ورزشی، پژوهشکدة علوم حرکتی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
3 استادیار، گروه بیومکانیک ورزشی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز، تهران، ایران
doi
10.22089/smj.2020.7292.1367چکیده
هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر خستگی عملکردی بر متغیرهای فشار کف پایی در مرحلة استقرار راهرفتن نوجوانان والیبالیست با و بدون سابقة آسیب اسپرین مچ پا بود. از 24 والیبالست شرکتکننده در پژوهش، شاخصهای فشار کف پایی در مرحلة استقرار راهرفتن با استفاده از دستگاه پدو اسکن وابسته به فورمتریک، قبل و بعد از خستگی ثبت شد. خستگی، شاخصهای فشار کف پایی را در افراد بدون سابقة آسیب اسپرین مچ پا در مرحلة استقرار راهرفتن تغییر نداد، ولی در افراد با سابقة آسیب اسپرین در مچ یک پا، در میانگین فشار کف پای با سابقة آسیب و در حداکثر فشار، سطح تماس و مدت زمان گام برداری پای بدون آسیب تفاوت معنادار مشاهده شد. بهنظر میرسد خستگی ناشی از پرش و فرود در گروه با سابقة آسیب اسپرین مچ یک پا میتواند در افزایش احتمال خطر آسیب مجدد در اندام تحتانی و پا هنگام راهرفتن تأثیر داشته باشد.
