نقش و اهمیت گفتوگو در ارتباطات میان فرهنگی و فهم تفاوتهای هویتی
نویسندگان
1 استاد گروه علوم ارتباطات ، دانشکده علوم ارتباطات، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
2 دکتری علوم ارتباطات، دانشکده علوم ارتباطات، دانشگاه علامه طباطبائی(نویسنده مسئول)، تهران، ایران
doi
10.22034/bmsp.2023.376834.1818چکیده
در این مقاله تلاش داریم تا به تحلیل و ارزیابی نقش گفتوگو در ارتباطات میانفرهنگی و پیامدهای آن بر صورتبندی هویت بپردازیم. با نشاندادن وضعیت کنونی جهانی و درهمآمیختگی بیش از پیش فرهنگها، نژادها، گروههای قومی و ... ، به این موضوع پرداختهایم که هرگونه ارتباطات بین فرهنگی مبتنی بر پذیرش و فهم دیگری و تفاوت، بهضرورت نیازمند گفتوگو با دیگری است. از سوی دیگر رویکردهای چندفرهنگگرایی و همچنین بینفرهنگگرایی به عنوان دو دیدگاه اصلی در زمینة جهانیشدن امروز و اختلاط بیش از پیش فرهنگها مورد توجه قرار گرفته است. در خلال این امر و با استفاده از دیدگاههای دو نظریهپرداز اصلی این حوزه، "بوبر" و "باختین"، نشان دادهایم که گفتوگو ذات و ماهیت هرگونه ارتباط بین انسانها، فرهنگها و گروههای مختلف است و چنین وضعیتی نیازمند فهم عمیقتر از دیگری و جایگاه آن در شکلگیری هویت و چیستی خویشتن خواهد بود. همچنین نشان میدهیم که هویتها، همواره امری رابطهای بوده و در نسبت ما با دیگری است. نسبت با دیگری تنها در گفتوگویی است که از حالت خصمانه به پذیرش تفاوت منجر میشود. اما آنچه اهمیت دارد مفصلبندی چنین گفتوگویی در زمینهای جهانی است که تضادها ممکن است جایگزین تفاوتها شود. بنابراین در کنار مفصلبندی گفتوگو، باید بتوان پیکربندی نوینی از جایگاه "من" و در عین حال "دیگری" ارائه کرد که بهواسطة آن گفتوگو امکانپذیر شود. این مقاله اشکال مختلف چنین مفصلبندی را ارزیابی کرده و تلاش دارد تا بر ساخت هویت بر مبنای چنین وضعیتی را تبیین کند.