اثرات مکانی - فضایی توازن و تعادل منطقهای در تابآوری منطقهای مبتنیبر رویکرد آمایش سرزمین (موردپژوهی: استان گیلان از منطقه یک آمایش سرزمین)
نویسندگان
1 دانشآموخته دکتری جغرافیا و برنامهریزی شهری دانشگاه تهران، تهران، ایران؛
2 دانشجو دکتری برنامهریزی شهری و منطقهای دانشگاه تهران، تهران، ایران؛
3 دانشآموخته دکتری آمایش سرزمین دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران (نویسنده مسئول)؛
doi
10.22034/mr.2022.4813.4662چکیده
تابآوری که با آسیبپذیری کمتر و انعطاف بیشتر، پاسخگویی صحیح و سریع به شرایط و کمترین میزان آسیبپذیری تعریف میشود، در سطح مناطق مفهومی عمیقتر مییاید. با توجه به کاربردی بودن اهداف نوشتار حاضر، تبیین آثار مکانی - فضایی توازن و تعادل منطقهای در تابآوری منطقهای مدنظر پژوهش حاضر است. با این توصیف سؤال راهبردی این است که توازن و تعادل منطقهای به چه میزانی در تابآوری منطقهای اثرگذار بوده است. برای پاسخ به این سؤال از استراتژی قیاسی مبتنیبر روششناسی کمّی استفاده شده است. جامعه آماری پژوهش شامل خبرگان و نخبگان علمی - اجرایی شاغل در مجامع علمی و نهادهای توسعهای بوده که با استفاده از شیوه نظاممند و مبتنیبر منطق نمونهگیری، تعداد سی نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. روش گردآوری دادهها به صورت میدانی و با استفاده از ابزار پرسشنامه و همچنین ابزار تحلیل دادهها با استفاده روش استنباطی مبتنیبر شاخصهای برازش مدل اندازهگیری و مدل ساختاری و استفاده از نرمافزار Smart PLS است. نتایج پژوهش نشان داد که شاخصهای مدل اندازهگیری توازن منطقهای (6 شاخص)، تعادل منطقهای (9 شاخص) و تابآوری منطقهای (8 شاخص) دارای بار عاملی بالاتر از 0/40 است و دادهها نیز تأییدکننده مدل اندازهگیری پژوهش است. در مدل ساختاری پژوهش، صحت رابطه بین متغیرهای ساختاری / پنهان پژوهش براساس آماره (T-value) سنجش شد که این میزان بالاتر از 1/96 بود. صحت این رابطه نیز مورد تأیید قرار گرفت. همچنین مبتنیبر ضریب تعیین و معیار اندازه تأثیر شدت، شدت و اثر رابطه میان متغیرتعادل منطقهای و توازن منطقهای با مقدار (0/68) و توازن منطقهای و تابآوری منطقهای با مقدار (0/65) مورد تأیید است. همچنین شاخص برازش کلی مدل با مقدار عددی 0/47 نشان میدهد مدل دارای برازش قوی و دادهها تأییدکننده مدل تجربی پژوهش است.