بررسی سازگاری و پایداری عملکرد دانه لاینهای گندم دوروم تحت شرایط دیم با استفاده از GGE بایپلات و AMMI
نویسندگان
doi
10.22077/escs.2018.381.1075چکیده
بررسی اثر متقابل ژنوتیپ در محیط قبل از معرفی ارقام جدید پایدار و سازگار ضروری است. بهمنظور ارزیابی کارایی استفاده از GGE بایپلات و AMMI در مطالعه پایداری و سازگاری عملکرد دانه لاینهای گندم دوروم در مناطق دیم معتدل و سرد، تعداد 17 ژنوتیپ پیشرفته دوروم به همراه شاهدها (ساجی، زردک و سرداری) به مدت سه سال زراعی (93-1390) در مناطق مراغه، سرارود، قاملو، اردبیل و شیروان در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی در 3 تکرار تحت شرایط دیم کشت شدند. بر اساس نتایج تجزیه واریانس مرکب، بین محیطها، ژنوتیپها و اثر متقابل ژنوتیپ در محیط اختلاف آماری معنیداری مشاهده گردید. بزرگی اثرات اصلی برای محیط، ژنوتیپ و اثر متقابل ژنوتیپ در محیط به ترتیب 80 درصد، 4 درصد و 9 درصد مجموع مربعات کل بود. میزان پوشش سبز، تیپ رشد زمستانه، شاخص زراعی و ارتفاع گیاه همبستگی مثبت با عملکرد دانه داشته، ولی همبستگی عملکرد با صفات تعداد روز تا خوشهدهی و رسیدگی منفی بود. بر اساس نتایج GGE بایپلات، محیطها به سه گروه و ژنوتیپها به چهار گروه تفکیک شدند. ارزیابی پایداری ژنوتیپها با استفاده از آماره پایداری امی ( ASV ) و GGE بایپلات نشان داد لاینهایی نظیر راسکون در مناطق سردی مثل مراغه، قاملو و اردبیل میتوانند منبع ژنتیکی مطلوبی برای معرفی ارقام جدید دوروم باشند. نتایج AMMI و شاخص پایداری امی ( ASV ) در مقایسه با نتایج GGE بایپلات نشان داد تمامی این شاخصها از پتانسیل خوب برای ارزیابی پایداری عملکرد ژنوتیپها برخوردار بوده ولی GGE بایپلات بسیار کاربردیتر بوده و میتواند بهصورت گستردهای در بررسی ژنوتیپها در مناطق و سالهای متعدد در برنامههای اصلاح غلات بکار گرفته شود.