ریسکپژوهی در تحلیل خطمشیهای عمومی: قاعدهای در خطمشیگذاری که نباید نادیده گرفت
نویسندگان
1 استاد گروه مدیریت دولتی دانشکده مدیریت و اقتصاد، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
doi
10.22034/jipas.2023.190179چکیده
فلسفه و رسالت هر حکومت و دولتی هماوردی با ریسکهای فراروی جامعه است. اصلیترین ابزار انجام چنین کارویژهای خطمشیهای عمومی هستند، امّا این خطمشیها در تحقق اهداف خود با انواعی از ریسکهای ذاتی و محیطی مواجه هستند. در حالی که ریسکهای ذاتی ریشه در نادرستی در فهم مسئله، صورت بندی و طرح خطمشی، انتخاب بدیلها، اجرا، پایش و ارزشیابی عملکرد خطمشی دارد، ریسکهای محیطی به ریسکهای فراروی خطمشیهای عمومی در هنگام اجرا بر میگردد. از آنجایی که تحلیل خطمشی عمومی مرکز ثقل اِفراز خطمشیهای عمومی تصور می شود، یکی از دغدغههای اصلی تحلیلگران این حوزه، فهم، تشخیص، سنجش و مدیریت ریسک چنین خطمشیهایی است. مطالعات معدودی به ریسکپژوهی در عرصه تحلیل خطمشیها پرداختهاند. هدف غایی این نوشتار جلب توجه جامعه علمی و کارگزاران کشور به «ریسک پژوهی» در مطالعات خطمشیهای ملی در جمهوری اسلامی ایران است. براین اساس، ضمن واکاوی مفهوم، راهبردهای کنار آمدن با ریسک و نوعی چارچوب برای شناخت و مدیریت «ریسکهای خطمشی عمومی» ارائه می شود. در پایان رهنمودی برای پژوهشهای آتی در این عرصه مهم پیشنهاد خواهد شد.
