بررسی و تحلیل مشرب عرفانی شیخ امینالدّین بَلیانی
نویسندگان
1 استاد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه اصفهان.
2 دانشآموختة دکتری ادبیات عرفانی دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.22108/jpll.2025.141298.1832چکیده
امینالدّین محمد بن زینالدّین علی بلیانی کازرونی معروف به امین بلیانی، از عارفان قرن هشتم و بنیانگذار یکی از معتبرترین طریقههای عرفانی در فارس، شخصیتهای بزرگی همچون حافظ و خواجوی کرمانی را مجذوب خود کرد. باوجود جایگاه و اهمیت خاص امینالدین در تاریخ تصوف تاکنون تحقیق روشمندی در باب مشرب عرفانی او به انجام نرسیده است. در این پژوهش که به روش توصیفی-تحلیلی به انجام رسیده کوشش شده است ازطریق پاسخ به پرسشهایی در باب مبدأ سلوک، نام، شمار و ترتیب منازل میان مبدأ و مقصد، میزان اهمیت منازل، تواناییهای کسب مواهب هر منزل و آداب کسب آنها که در قالب الگویی روشمند قرار دارد، برخی شاخصهای مشرب عرفانی این عارف تبیین شود. پس از رجوع به منابع موثق، برخی از یافتههای این پژوهش بدین قرار است: امینالدین از پیروان سنت اول عرفانی بوده و سلوک او و مریدانش از منزل جذبه یا یقظه آغاز شده و پس از درک منازلی دیگر به کمال یعنی بالاترین مرتبة معرفت منتهی میشود. در طریقۀ امینالدین احوال عرفانی ذیل مقامات قرار دارند و طی هر مقام مشروط به درک احوال خاص آن مقام است. مناسبات امینالدین با ملامتیه و مسیحیان در اهمیت یافتن برخی ارکان مشرب عرفانی او اثرگذار بوده و همچنین انحطاط اخلاقی صوفیه و رواج ریاکاری میان صوفیان در دورۀ حیات او توجه بیشتر شیخ را به موضوع اخلاص در پی داشته است.