مشرب عرفانی شاهداعیالله شیرازی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فرسی، گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکدة ادبیات، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
2 دانشیار زبان و ادبیات فارسی، گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکدة ادبیات، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
3 دانشیار زبان و ادبیات فارسی، گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکدة ادبیات، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.22108/jpll.2022.128907.1619چکیده
بیان مسئله: یکی از موضوعات اساسی در پژوهشهای عرفانی، شناخت سنت و مشرب عرفانی هر عارف است. درواقع تبیین سنت و مشرب عرفانی عارفان، نخستین گام در شناخت آرا و اندیشههای آنان است. این پژوهش با هدف تبیین سنّت و مشرب عرفانی شاهداعی شیرازی با روشی مضبوط و علمی انجام شده است.روش: نویسندگان در این پژوهش میکوشند با روشی توصیفی ـ تحلیلی، نخست با بررسی هدف و غایت عارف، روش رسیدن به هدف، موضوعات و مفاهیم مطرحشده درآثار وی، نظام تربیتی و زبان عرفانی او، به تعیین سنّت عرفانی شاهداعی بپردازند و سپس مشرب عرفانی وی بررسی شود. برای تبیین مشرب شاهداعی، به مبدأ و مقصد سیروسلوک و مراحل میان مبدأ و مقصد پرداخته شده است.یافتهها و نتایج: با بررسی این موضوعات، تلفیقی از سنّت اول و دوم عرفانی را اندیشههای شاهداعی میتوان دید؛ به طورکلی میتوان گفت مشرب عرفانی شاهداعی در بحث نظری به سنّت دوم عرفانی گرایش دارد و در سلوک عملی منطبق با سنّت اول عرفانی است.
