شرح قصیدۀ نخست دیوان ناصرخسرو قبادیانی
نویسندگان
1 استادیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه آزاد اسلامی، واحد یاسوج
doi
10.22108/jpll.2020.119403.1404چکیده
قصیدۀ نخست دیوان ناصرخسرو قبادیانی مهمترین سرودۀ فلسفی دیوان اوست. او در این چکامه برخی از بنیادیترین اصول تفکر خود را مانند یکی از حکیمان اسماعیلی، گاه به شکل پرسش و گاه اخبار، به نظم آورده است. اگرچه بر این قصیده شروحی نگاشتهاند، هنوز میتوان دربارۀ آن سخن گفت. روش شرح در این مقاله بر استناد به آثار منثور فلسفی خودِ حکیم استوار است. نخست ابیات و آنگاه شرح و تفسیر هر بیت در ذیل آن آورده شده است. زبان ناصرخسرو در این چکامه خالی از لغزش نیست؛ اما درکل مدخلی مناسب برای شناخت جهانشناسی او و دیگر حکیمان شیعی و اسماعیلی است. تأکید بر مفاهیمی مانند وحدت محض و تفاوت آن با وحدت متکثر، جایگاه عقل اول و ربط آن با کلمۀ امر، ربط نفس و فلک و حرکت، تمسک به تمثیل عدد و واحد، پرسش از معنای عدم و هیچیز، پرسش از ماهیت و کنش آخشیجان و تأکید بر جایگاه امام زمان، از مهمترین سخنان او در این چکامه است.