مردم‌گرایی و نوع‌دوستی در عرفان اسلامی و مقایسة آن با روان‌شناسی مثبت

نویسندگان

1 استاد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران

2 دانشجوی کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران

doi
10.22108/jpll.2017.82681.0
چکیده

عرفان اسلامی سرشار از آموزه‌های اخلاقی و تعالیم الهی است. این عرفان با پشتوانة دین و معنویت می‌تواند گره‌گشای بسیاری از مشکلات و مسائل روانی و اخلاقی بشر معاصر باشد. در این مقاله، با‌توجه‌به خاستگاه مشترک عرفان و روان‌شناسی مثبت، رویکردهای روان‌درمانی و مباحث اجتماعی آن در متون عرفانی بررسی می‌شود و نمونة آشکار و عملی ایده‌ها و نظریه‌های روان‌شناسان با احوال و سخنان عارفان مقایسه می‌‌گردد. مقایسة جنبه‌های اجتماعی عرفان با توان‌مندی‌های اجتماعی روان‌شناسی مثبت، می‌تواند کارایی معنویت در رسیدن به اهداف روان‌شناسی مثبت ـ شخصیت مثبت اجتماعی ـ را آشکار کند؛ در این مقایسه هم‌چنین، بهبود روابط اجتماعی و شادمانی پایدار نیز بررسی خواهد شد. درواقع این سلسله بحث‌ها بیانگر اجتماعی‌بودن عرفان اسلامی و تبیین‌کنندة علت بازگشت روان‌شناسی به ارزش‌های الهی و معنوی در درمان بیماری‌های روانی است؛ با‌توجه‌به این رویکرد، از عرفان ناب اسلامی برای رسیدن به سلامت روانی و پیشرفت سطح زندگی و کمال فکری بشر می‌توان استفاده کرد.