تتبّعی در شرح گیسودراز بر الرساله القشیریه
نویسندگان
1 دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
2 دانشیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران.
doi
10.22108/jpll.2017.21598چکیده
الرسالة ابوالقاسم قشیری یکی از متون مهم نثر عرفانی، بهویژه در زمینة آداب و تعالیم تصوف است. قشیری این کتاب را در فاصلة 437 تا 438 هجری قمری به زبان عربی نوشت. این اثر از همان روزگار تألیف، توجه بسیاری را برانگیخت. الرساله دو بار به فارسی ترجمه شد. سید محمد گیسودراز، یکی از عارفان طریقة چشتیه در سدة نهم، برای نخستین بار الرساله را شرح و تفسیر کرد. اهمیت شرح گیسودراز در آن است که نویسنده افزون بر شرح، سخنان قشیری و عارفان دیگر را نیز نقد میکند؛ به عبارت دیگر، او نه همانند یک مرید یا شارح صرف، بلکه با دیدی انتقادی و منتقدگونه به الرساله مینگرد. این پژوهش بر آن است تا با بررسی شرح رسالة قشیریه، جنبههای انتقادی این شرح را تبیین و ویژگیهای برجستة زبان گیسودراز را آشکار کند. این ویژگیها میتواند نمایانگر نثر سدة هشتم و نهم هجری باشد.
