بازتاب میراث عرفانی کهن، بهویژه مولانا، در اندیشههای امیرحسینی هروی
نویسندگان
1 دانشگاه کاشان
doi
10.22108/jpll.2017.21600چکیده
امیرحسینی هروی از عارفان گمنام قرن هفتم و هشتم هجری است. او با پرسشهای هجدهگانة خود، شیخ محمود شبستری را به سرایش گلشن راز برانگیخت. از امیرحسینی هروی آثار مهمی بر جای مانده است. بررسی افکار او در مطالعات تاریخی و تطبیقی تصوف اهمیت خاصی دارد. در این مقاله، سه نوع تأثیرپذیری محتوایی آثار هروی از میراث عرفانی کهن بررسی میشود. نخست، تأثیرپذیری از عارف همعصرش مولانا در مباحثی مثل تشابه آغازین کنزالرموز و مثنوی، اهمیت غفلت، عاشقان ساکن بیقرار، عشق اینسری و آنسری و نقد قافیهاندیشی. دوم، تأثیرپذیری از اندیشههای عرفانی کهن و موضوعات پربسامدی مثل جاودانگی معشوق، ترک خودی و انانیت، نکوهش تقلید، مرگ پیش از مرگ و دوگانة عشق و ملامت. سوم، تأثیرپذیری از عارفانی با دیدگاههای خاص مثل ابوسعید، عینالقضات و نجم رازی در مضامین ویژهای همانند تصوف آسیا، نکوهش رسم و عادت و داستان خلقت آدم. این تأثیرپذیریهای سهگانه، تا حد بسیاری بر غنای فکری و فرهنگی آثار هروی افزوده و عرفان و گزارههای عرفانی او را به اندیشههای اصیل عرفانی سدههای نخستین نزدیک کرده است. از سوی دیگر هروی در حد یک مقلد صرف نیست و با طرح مضامینی مثل عقل و عشق، نفس توسن و کثرتگرایی دینی، صاحب فکر و نوآوری است. در قسمت پایانی مقاله به این موضوع پرداخته میشود.