انگیزههای شاعری و منابع الهام مولوی در دیوان شمس
نویسندگان
1 استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه کاشان
doi
چکیده
توجه و تأمل در عوامل و انگیزههایی که در سرودن شعر نقش داشتهاند، از دیرباز مورد توجه صاحبنظران، بویژه فیلسوفان و شاعران بوده است، و غالب آنان برای شاعری، منبع و منشأیی غیبی و آسمانی قایل بودهاند. در مقاله حاضر کوشش شده که در ابتدا زمینه و پیشینه بحث درباره منابع الهام، بازشناسی و بازنمایی شود، و سپس، انگیزههای شاعری مولانا، به تفصیل بحث و بررسی گردد. نویسنده، انگیزههای شاعری و منابع الهام مولانا را به دو دسته کلی، عاشقانه و بیرونی تقسیم و هر کدام را با نمونههای مناسب تبیین، و گاه تحلیل کرده است. از گفتار حاضر معلوم میگردد که مولوی گاه عامدانه و آگاهانه، و گاه ناخودآگاه و غیر عامدانه، به انگیزهها و سرچشمههای شاعری خود اشاراتی کرده است. منبع و محور همه این انگیزهها، و آغاز و انجام شاعری مولانا، به عشق و معشوق، و جلوه و جاذبه، و دعوت و داعیه آن باز میگردد. البته شوق و طلب و تقاضای مخاطبان و متقاضیان و دغدغه ارشاد نیز در رویکرد مولانا به کلام موزونِ عشقمحور، بیتأثیر نبوده است.