ارائه مدل یادگیری تأملی در روابط مربیگری در صنعت فنّاوری اطلاعات و ارتباطات
نویسندگان
1 دانشیار گروه مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
2 دانشجوی دکتری، گروه مدیریت بازرگانی، دانشکده مدیریت، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
3 استاد گروه مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
doi
10.22034/jipas.2022.325871.1340چکیده
مربیگری، گفتگویی است با تمرکز بر کشف و اقدام که به فرد یا تیم مراجع کمک میکند به اهداف مطلوب خود دست پیدا کنند. بنابراین، بهطور کلی هدف از مربیگری بهبود شرایط فعلی فرد است. هدف از این پژوهش کیفی ارائه مدل یادگیری تأملی در روابط مربیگری در صنعت فاوا است. برای استخراج مؤلفههای اصلی مدل یادگیری تأملی در روابط مربیگری در صنعت فاوا از مصاحبه نیمهساختاریافته استفاده شده و با 18 نفر از خبرگان حوزه مربیگری مصاحبههای عمیقی انجام شده است. افراد در دست مطالعه این پژوهش را خبرگان حوزه مربیگری تشکیل دادند که در این پژوهش با استفاده از روش دادهبنیاد چندگانه کرانهلم و گولد کوهل مشارکتکنندگان با استفاده از روش نمونهگیری هدفمند از نوع نمونهگیری نظری انتخاب شدند. در این پژوهش در مرحله کدگذاری استقرایی 5 مقوله و 35 مفهوم استخراج شدند و سپس پالایش مفهومی، کدگذاری الگویی (ارائه مدل)، انطباق نظری مدل، اعتبارسنجی تجربی و ارزیابی انسجام نظری مدل و غنیسازی نظریه تشریح شدند. فرهنگ مربیگری در هستۀ اصلی خود یادگیری فردی و جمعی انسانها را تسهیل، ترغیب و تشویق میکند زیرا بدون چابکی در یادگیری و کنار گذاشتن آموختههای ناکارآمد پیشین و کسب مهارتهای جدید فرهنگ موجود به فرهنگی بهتر و مطلوبتر تبدیل نخواهد شد. در مربیگری به افراد راهحل آماده یا توصیههای عمومی داده نمیشود. یک فرایند مربیگری فرد را در شرایط اقدام و عمل قرار میدهد تا مراجع با مهارتهایی که میآموزد پتانسیلهای خود را شناسایی و با بهکارگیری آنها از پس مشکلات برآید.
