ارزیابی مبانی انسانشناختی ترواده بودیسم بر اساس مبانی حکمت متعالیه
نویسندگان
1 استادیار گروه معارف اسلامی، دانشگاه علوم پزشکی، اراک، ایران
2 استادیار گروه ادیان غیرابراهیمی، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران
doi
10.22034/jrr.2021.258844.1800چکیده
شناخت انسان همواره محل توجه مکاتب مختلف دینی، فلسفی و عرفانی بوده است. امروزه اندیشمندان به آیینهای عرفانی بدون شریعت، مانند آیین بودا، توجه دارند و از آن استقبال میکنند. ترواده بودیسم نیز به عنوان قرائتی سنتی از آموزههای بودا، با نگاه فلسفی و عرفانی انسان را تحلیل میکند. تأمل در مبانی انسانشناختی بودیسم شناخت ما از انسان در این آیین را عمیقتر خواهد کرد. بدینمنظور پژوهش حاضر ضمن معرفی مبانی انسانشناختی ترواده بودیسم، در صدد است آن را بر اساس مبانی حکمت متعالیه ارزیابی کند. این پژوهش با استفاده از روش توصیفیتحلیلی در نهایت به این نتیجه میرسد که انسانشناسی بودیسم از جهاتی ناقص است و به برخی از پرسشها درباره مبدأ هستی و فلسفه وجودی انسان پاسخ نمیدهد. بودا با انکار خدا و معرفی انسان به عنوان برترین موجود عالم و همچنین با انکار نفس ثابت، ماهیت انسان را چیزی جز ترکیبی از پنج بخش، یعنی بدن فیزیکی، احساس، ادراک، نمودهای روانی، و دانستگی نمیداند و آنچه به عنوان یک فرد تجربه میشود چیزی جز فرآیند شدن نیست. در انسانشناسی ترواده بودیسم انسان موجودی است که به سبب تولدهای مکرر در زنجیره سمساره گرفتار آمده و با پیوستن به نیروانا به رهایی میرسد.