توسعه سازوکار رهبری سالوتوژنیک بر اساس نظریه تلنگر سبزِ رفتارهای زیستمحیطی منابع انسانی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری،گروه مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت و اقتصاد، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2 استاد، دانشکده مدیریت، دانشگاه هوایی شهید ستاری، تهران، ایران.
3 دانشیار، گروه مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران ، ایران.
doi
10.22034/jipas.2022.351437.1440چکیده
با تغییر اقلیم و افزایش آلایندگیها، مسئله محیطزیست یک چالش اساسی برای شرکتها شده است که آنها را ملزم به بسیج منابع و توانمندیهای اساسی جهت دستیابی به پایداری و حفاظت محیطزیست کرده است. لذا شرکتها براساس نظریههایی همچون نظریه تلنگر سبز در تلاش هستند تا با تغییر ماهیت رهبری از ابعاد کلاسیک به سمت ابعاد رهبری مدرن همچون سالوتوژنیک، اقدامات مؤثرتری در راستای پایداری رفتارهای زیستمحیطی منابع انسانی انجام دهند. هدف این پژوهش توسعه سازوکار رهبری سالوتوژنیک براساس نظریه تلنگر سبزِ رفتارهای زیستمحیطی منابع انسانی است. روش مطالعه ترکیبی است. جامعهی آماری در بخش کیفی، ۱۸ نفر از متخصصان و خبرگان رشته مدیریت در سطح دانشگاهی هستند. در بخش کمی از مشارکت ۲۴ نفر از مدیران شرکتهای فعال در صنعت پتروشیمی استفاده گردید. مبنای انتخاب نمونه، استفاده از روش همگن است. نتایج پژوهش نشان میدهد که پیروان راهبرد، حیاتیترین سازوکار مبتنی بر نظریه تلنگر سبز تلقی میشوند که میتوانند به پایداری رفتارهای زیستمحیطی منابع انسانی در صنعت پتروشیمی کمک کنند. نتیجه به دست آمده گویای این واقعیت است که رهبری سالوتوژنیک که به عنوان سازوکار انطباق راهبردی مورد استفاده قرار میگیرد، باعث تغییر ارزشهای ادراکی در منابع انسانی نسبت به محیطزیست میشود و به واسطه هویت حرفهای سبز ایجاد شده طبق نظریه تلنگر سبز، سطح پایداری رفتارهای زیستمحیطی در شرکتهای مرتبط با پتروشیمی بیش از گذشته تقویت مییابد.
