حملات سایبری به زیرساختهای بهداشت و درمان از منظر حقوق بینالملل
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری حقوق بین الملل، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
2 استاد گروه حقوق، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران
doi
10.22059/jplsq.2025.386188.3639چکیده
امروزه بدون شک فناوری توانسته است احقاق حق سلامتی را تقویت کند، اما از سویی موجب نقض و تضعیف این حق شده و جهان را با خطر فزایندهای از حملات سایبری مواجه کرده است. برنامههای بهداشتی و دادههای پزشکی بهمراتب حساستر و پیچیدهتر از بسیاری دیگر از انواع دادهها و برنامهها هستند و به حفاظت سطح بالایی نیاز دارند. با این حال، افزایش حملات سایبری به مراکز بهداشتی و درمانی در حال افزایش است و تأثیرات زیادی بر ارائۀ خدمات بهداشتی در سرتاسر جهان دارد. بنابراین صنعت بهداشت و درمان در حفاظت از مهمترین ذینفع خود (بیماران) نسبت به سایر صنایع عقب مانده است و بیمارستانها اکنون باید سرمایه و تلاش شایان توجهی را برای حفاظت از سیستمهای خود بهعمل آورند. البته در بررسی حملات سایبری باید به تفکیک دو گونه از این حملات پرداخت؛ حملاتی که به آستانۀ توسل به زور میرسند و آنهایی که به این آستانه نمیرسند. بنابراین قواعد حاکم بر این حملات در دو قالب زمان صلح و زمان مخاصمات مسلحانه قابل تفکیک و دستهبندی است؛ از اینرو در این مقاله با استفاده از روش توصیفی ـ تحلیلی و گردآوری اطلاعات بهصورت کتابخانهای به بررسی قواعد حاکم بر اینگونه حملات میپردازیم.