بازنمائی پدیدارشناسانه بهزیستی کارکنان نسل دهه هفتاد در شرکت ارتباطات سیار ایران (همراه اول)
نویسندگان
1 استادیار، گروه مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 دانشیار، مدیریت ورزشی، گروه تربیتبدنی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.
3 دانشجوی دکتری، گروه رهبری و سرمایه انسانی، دانشکده مدیریت، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
4 گروه مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت، دانشگاه تهران
doi
10.22034/jipas.2024.435638.1686چکیده
هدف: متخصصان منابع انسانی معتقدند که نیروی کار، با ارزشترین سرمایه سازمانهاست. اما این سرمایه برخلاف داراییهای فیزیکی، همواره در معرض ترک سازمان است. بنابراین نگهداشت نیروی انسانی، چالشی کلیدی برای سازمانها محسوب میشود. مطالعات نشان میدهد افزایش بهزیستی شغلی کارکنان، منجر به پایداری بیشتر آنان در سازمان میگردد. اگرچه پیشرفت چشمگیری در مطالعات حوزه بهزیستی کارکنان وجود دارد، اما یک پرسش مهم در خصوص بهزیستی همچنان باز است که تفاوتهای سنی- نسلی در تجربه بهزیستی افراد چه تاثیری دارد؟روش: هدف این پژوهش درک تجربه زیسته بهزیستی کارکنان نسل دهه هفتاد است که با استفاده از روش پدیدارشناسی انجام شده است. بدین منظور 11 نفر از کارکنان نسل دهه هفتاد شرکت ارتباطات سیار ایران با روش نمونهگیری هدفمند با رویکرد تغییرات بیشینه انتخاب و با آنها مصاحبههای عمیق و نیمهساختاریافته انجام شد. سپس با استفاده از روش تحلیل ون منن، دادهها تجزیه و تحلیل شدند؛ و اعتبار و اصالت تجربه زیسته بهزیستی از طریق بازاندیشی مستمر و تکنیک های اعتباربخشی به دست آمد.یافتهها: نتایج پژوهش نشان داد کارکنان نسل دهه هفتاد، بهزیستی را به مثابه برخورداری از تحول و انطباقپذیری تجربه نمودهاند. در واقع آنها بهزیستی را فرایندی پویا و در حال تکامل دانسته و با مضامینی همچون: جبران خدمات نقدی و غیرنقدی خلاقانه، تعادل کار و زندگی، خودشکوفایی، یادگیری و توسعه فردی، ماهیت کار، دریافت بازخورد و قدردانی، شایستگی، استقلال و ارتباطات، توصیف نمودهاند.
