بررسی هیستوپاتولوژیک ترمیم زخم ناشی از گاستروتومی در خرگوش، با نخهای پلی گلاکتین 910 آغشته به فنی توئین و ترانکرون
نویسندگان
1 دانشکده دامپزشکی، واحد شبستر، دانشگاه آزاد اسلامی، شبستر، ایران
2 بخش فارماکولوژی، دانشکده دامپزشکی، واحد شبستر، دانشگاه آزاد اسلامی، شبستر، ایران
3 دانشکده دامپزشکی، واحد شبستر، دانشگاه آزاد اسلامی، شبستر، ایران
doi
10.22092/vj.2021.355116.1869چکیده
زخمهای معده به دلایل مختلف تولید میشوند. بهبود سریع زخمهای جراحی مورد بحث محققین میباشد. این مطالعه با هدف ارزیابی هیستوپاتولوژیکی اثر نخهای پلیگلاکتین 910 آغشته به فنیتوئین و ترانکرون بر روی ترمیم زخم معده جراحی در خرگوشها میباشد. 21 خرگوش نر سفید نیوزلندی به سه گروه کنترل، فنیتوئین و ترانکرون تقسیم شدند. یک برش گاستروتومی یک سانتیمتری در خم بزرگ دیواره معده ایجاد، سپس با الگوی کوشینگ توسط نخهای آغشته به فنیتویین و ترانکرون بخیه زده شد. برای بررسی آسیبشناسی بافتی (هیستوپاتولوژی) در روزهای 3، 7 و 21 بعد از جراحی نمونه بافتی اخذ و مقاطع با روش هماتوکسیلین – ائوزین و ماسون تری کروم رنگآمیزی شدند. تغییرات هیستوپاتولوژیکی توسط آزمون کروکسال والیس مورد ارزیابی قرار گرفتند. نتایج مطالعات هیستوپاتولوژی نشان داد که در گروههای ترانکرون و فنیتویین میزان سلولهای التهابی، فیبروبلاستها و عروقزایی به طور معنیداری پایینتر از گروه کنترل (05/0>P)و میزان تشکیل سلولهای اپیتلیال به طور معنیداری بالاتر از گروه کنترل بود. اما بین گروههای فنیتویین و ترانکرون تفاوت معنیداری نبود. نخهای بخیه پلیگلاکتین 910 آغشته به ترانکرون و آغشته به فنیتوئین اثرات چشمگیری بر روی کاهش التهاب و تسریع روند ترمیم زخم تجربی ناشی از جراحی گاستروتومی در خرگوش نشان دادند.