اثرات آستاگزانتین بر کارایی رشد، میزان بازماندگی و پراکسیداسیون لیپیدی در ماهی قزل‌آلای رنگین‌کمان (Oncorhynchus mykiss)

نویسندگان

1 گروه بهداشت مواد غذایی و آبزیان، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران

2 گروه بهداشت مواد غذایی و آبزیان، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.

3 دانشکده دامپزشکی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران

doi
10.22092/vj.2020.351274.1746
چکیده

این مطالعه با هدف بررسی تاثیر افزودنی آستاگزانتین خوراکی بر روی میزان زنده‌مانی، عملکرد رشدی و پراکسیداسیون لیپیدی قزل‌آلای رنگین‌کمان (Oncorhynchus mykiss) در طول دوره‌ی غذادهی اولیه انجام شد. بچه ماهی‌ها با میانگین وزن اولیه‌ی 50/198 میلی‌گرم با جیره‌ی حاوی 50 و 100 میلی‌گرم افزودنی آستاگزانتین به ازای هر کیلوگرم جیره به مدت 120 روز تغذیه شدند. نتایج به دست آمده 100% زنده‌مانی را در همه‌ی گروه‌ها نشان داد. وزن و طول نهایی در دو گروه تیمار نسبت به گروه کنترل میزان بالاتری را نشان داد. میزان قابل توجه کاهش در ضریب تبدیل غذایی دو گروه تیمار در مقایسه با گروه کنترل هم دیده شد که این میزان کاهش در گروه دریافت‌کننده‌ی دوز بیشتر افزودنی بالاتر بود. میزان رشد مخصوص و فاکتور وضعیتی نیز در هر دو گروه تیمار نسبت به گروه کنترل مقدار بالاتری را نشان داد. وزن لاشه نیز با الگویی مشابه میزان رشد مخصوص و فاکتور وضعیتی با وجود افزایش در دو گروه تیمار نسبت به کنترل در گروه دریافت‌کننده‌ی دوز بیشتر افزایش بیشتری داشت. در بقیه‌ی مولفه‌ها که شامل شاخص کبدی-پیکری، شاخص طحالی-پیکری و شاخص احشایی-پیکری بودند تفاوت قابل‌ملاحظه‌ای دیده نشد. محصول پراکسیداسیون لیپیدی، که با MDA نشان داده شد، در هر دو گروه تیمار نسبت به گروه کنترل کاهش یافت. نتایج به دست آمده نشان داد که تغذیه با میزان 50 و 100 میلی‌گرم آستاگزانتین به ازای هر کیلوگرم جیره توانایی بهبود عملکرد رشد و کاهش پراکسیداسیون لیپیدی در دوره‌ی غذادهی اولیه‌ی ماهیان قزل‌آلای رنگین‌کمان را دارد.