بررسی مقایسهای آسیب شناسی تاثیر پلاسمای سرد و اشعه ماوراء بنفش بر روی زخم تمام ضخامت عفونی شده در موشهای صحرایی نر دیابتی شده
نویسندگان
1 دانشکده دامپزشکی،دانشگاه آزاد واحد علوم تحقیقات. تهران. ایران
2 دانشکده فیزیک،دانشگاه آزاد واحد علوم تحقیقات. تهران. ایران
3 گروه دامپزشکی،واحد علوم و تحقیقات،دانشگاه آزاد اسلامی،تهران،ایران
4 دانشکده دامپزشکی،دانشگاه آزاد واحد علوم تحقیقات. تهران. ایران
5 دانشکده دامپزشکی،دانشگاه آزاد واحد علوم تحقیقات. تهران. ایران
doi
10.22092/vj.2019.126970.1598چکیده
استفاده از لیزرها و پلاسماهای سرد روند ترمیم را به شکل معنیداری در مقایسه با حالت عادی بهبود می بخشند. هدف از این مطالعه ارزیابی مقایسهای هیستوپاتولوژی و هیستومورفولوژی تاثیر اشعه ماورای بنفش و پلاسمای سرد هلیوم بر روی زخم تمام ضخامت عفونی شده با استافیلوکوکوس اورئوس در موشهای صحرایی نر دیابتی شده با آلوکسان است. در این مطالعه تعداد 60 موش صحرایی نر ویستار بالغ دیابتی شده با تزریق داخل صفاقی آلوکسان به میزان 120 mg/kg با زخمهای ایجاد شده و عفونی شده توسط ml1 از سوسپانسیون حاوی cfu/ml به108 استافیلاکوکوس اورئوس آلوده در زخم به قطر cm 1 در بین دوکتف مورد استفاده قرار گرفت. موشها به سه گروه کنترل، درمان با هلیوم پلاسما وماورابنفش تقسیم شدند. تمام گروههای درمان به مدت 21 روز با پلاسمای سرد و اشعه ماورا بنفش به مدت 3 دقیقه در روز مورد درمان قرار گرفتند. پس از پایان دوره نمونههای پوستی مورد بررسی آسیبشناسی بافتی قرار گرفتند و شاخصهای تجمع کلاژن، نفوذ سلولهای التهابی و ضخامت اپیتلیوم مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج آماری با نرمافزار SPSS22 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که پلاسمای سرد هلیوم و اشعه ماورابنفش تاثیر مثبتی بر حضور سلولهای التهابی تک هستهای، تشکیل کلاژن و نوسازی اپیتلیوم دارند. با توجه به نتایج این مطالعه میتوان از پلاسمای سرد و اشعه ماورابنفش در بهبود زخم استفاده کرد، که البته تاثیر پلاسمای سرد در بهبودی زخم بیشتر است.