به سوی کارآیی بیشتر در کاربرد داده های ارتفاع سنجی راداری
نویسندگان
doi
چکیده
یک ارتفاع سنج راداری نصب شده در جلوی یک ماهواره، پالس های الکترونیکی را به سوی زمین ارسال می کند و سپس انعکاس های برگشتی از سطح زمین را که در حال گذر از ماهواره می باشند دریافت می نماید. سرعت انتشار این امواج در فضا برابر با سرعت نور می باشد. رادار ماهواره، زمان سپری شده بین ارسال یک پالس و دریافت انعکاس آن را اندازه گیری می کند. این زمان معادل مدت زمانی است که یک پالس می تواند دو برابر مسافت بین ماهواره و زمین را طی نماید. بنابراین فاصله ماهواره از زمین با دقت خیلی خوبی از طریق زمان اندازه گیری شده قابل دستیابی می باشد. الکترون های آزاد (یون های آزاد) موجود در لایه یونسفر و ذرات معلق بخار آب موجود در لایه تروپوسفر زمین، سرعت انتشار امواج در هنگام عبور از این دولایه را کاهش می دهند. لذا این کاهش سرعت را جهت جلوگیری از بروز خطاهای بزرگ در محاسبات برآورد ارتفاع ماهواره از سطح زمین باید همواره در نظر داشته باشیم. پس از تصحیح این خطاها و با توجه به این که موقعیت مدار ارتفاع سنج راداری به طور مستقل معلوم می باشد، بنابراین مدار ارتفاع سنج راداری به طور مستقل معلوم می باشد، بنابراین از اندازه گیری های ارتفاع ماهواره از سطح زمین، می توان جهت دستیابی دقیق به توپوگرافی سطح زمین استفاده نمود. از طرفی برروی اقیانوس ها؛ جدایی سطح توپوگرافی از سطح هم پتانسیل میدان جاذبه زمین (ژئویید) به وسیله تعادل بین نیروهای تولید شده از دوران زمین و جریانات اقیانوسی ایجاد می شود. جریانات اقیانوسی که سهم بزرگی در تبادل حرارت بین مناطق استوایی و قطبی دارند، نهایتاً از طریق اندازه گیری های ارتفاع ماهواره قابل دسترسی هستند. بنابراین ارتفاع سنج دارای جهت مطالعه نقش اقیانوس ها در امر سیستم آب و هوایی زمین و همچنین برای شناخت تغییرات آب و هوایی در مقیاس جهانی، یک وسیله منحصر بفرد می باشد.
