فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

امروزه با توسعه تعریف بهداشت کار به بهداشت روانی، افزون‌بر بهداشت و ایمنی جسمی و اهمیتِ آزار مبتنی‌بر جنسیت؛ مقابله با عوامل تنش‌زا در محیط کار، محور بسیاری از مطالعه‌ها در حقوق کار قرار گرفته است. به موجب مقاوله‌نامه شماره 190 ژوئن 2019 سازمان بین‌المللی کار در‌خصوص مقابله با آزار در محیط کار که یکی از محورهای اصلی آن پیش‌بینی راهکارها و برخی الزام‌ها برای پیشگیری و کاهش آزار مبتنی‌بر جنسیت در محیط کار است، کشورهای عضو ملزم به رعایت احکام و ضوابط مقرر در مقاوله‌نامه از جمله تدوین و اصلاح قوانین و مقررات خویش در این زمینه شده‌اند. در نظام حقوقیِ ایران در برخی موارد، هرچند نَه به شیوه‌ای تفصیلی، اما در برخی مواد پراکنده در قانون مسئولیت مدنی 1339، قانون تعزیرات و مجازات‌‌های بازدارنده 1375و اخیراً در لایحه «صیانت، کرامت و تأمین امنیت زنان در برابر خشونت» این مسئله مورد اشاره قرار گرفته است. در قانون کار جز در برخی موارد کلی، اشاره‌ای به ممنوعیت آزار مبتنی‌بر جنسیت در محیط کار و مسئولیت کارفرما در برابرِ این پیشامد نشده است. بنابراین نگارندگانِ این نوشتار با توجه به نواقصِ موجود در قوانین و مقررات حاکم بر روابط کار و برخی مقررات مرتبط در نظام حقوقی ایران با روش توصیفی - تحلیلی و در پرتو راهکار‌های ارائه ‌‌شده در مقاوله‌نامه پیش‌‌گفته؛ ضمن مفهوم‌‌شناسی آزار جنسی در محیط کار، بررسی مقررات ایران و برخی اسناد بین‌‌المللی به‌‌ویژه مقاوله‌‌نامه شماره 190، پیشنهادهای مشخصی جهت اصلاح و تکمیل قانون کار ارائه می‌‌دهند.