ارزیابی پایداری منابع آب زیرزمینی دشت ورامین با تاکید بر شاخصهای پایداری

نویسندگان
doi
10.22055/aag.2026.49892.2520
چکیده

ارزیابی تاب­ آوری آبخوان­ها بر اساس شاخص­های تاب­آوری منابع آب، برای حفاظت آبخوان­ها در برابر رخدادهای آینده ضروری است. در پژوهش حاضر از شاخص­های تاب­ آوری برای ارزیابی تاب­ آوری منابع آب­زیرزمینی دشت ورامین در برابر تنش­ها و آسیب­های وارده، استفاده شده است. بدین منظور شاخص هیدروژئولوژی کمی و شاخص­های محیط زیستی مدل مفهومی DPSIR به کار گرفته شده است. همچنین برای ارزیابی آسیب ­پذیری آبخوان ورامین از روش DRASTIC استفاده شده است. نرخ ­بندی و تلفیق لایه­ های اطلاعاتی در محیط GIS انجام شده، سپس نقشه آسیب­ پذیری ذاتی و نقشه خطرپذیری به دست آمده است. تاب­ آوری نهایی شاخص هیدروژئولوژی کمی و شاخص محیط زیستی توسط روش میانگین ­گیری وزنی AHP مورد ارزیابی قرار گرفته است. با توجه به نقشه آسیب­ پذیری، بخش­های شمال شرقی، مرکزی و بخشی از غرب دشت آسیب پذیری بالایی دارند و در بخش­های شمال­ غربی، شرقی و جنوبی پتانسیل آلودگی کمتر است. نقشه خطرپذیری آبخوان نیز نشان می ­دهد که بخش­های زیادی از غرب، مرکزی و شمال شرقی گستره آبخوان دارای خطرپذیری بالایی است. ارزیابی آبخوان دشت ورامین با استفاده از نتایج به دست آمده از شاخص هیدروژئولوژی کمی و شاخص محیط زیستی، بیانگر آن است که این آبخوان از نظر تاب ­آوری در وضعیت غیرتاب­ آور قرار دارد و نیازمند اقدامات سریع مدیریتی برای حفاظت از منابع آب­زیرزمینی است.