برآورد ژرفای پوسته زمین با به کارگیری توابع انتقال گیرنده موج P در استان خراسان جنوبی
نویسندگان
doi
10.22055/aag.2024.47311.2461چکیده
مشخص کردن ساختار دقیق پوسته و گوشته بالایی یکی از اهداف مهم بررسیهای زمینفیزیکی است. در این پژوهش، شکل موج زمینلرزههای دورلرز (دارای بزرگای بیش از 5/5 و در فاصله روکانونی 25 تا 90 درجه در بازهی زمانی شش سال برای بدست آوردن توابع گیرنده در زیر ایستگاههای شبکهی لرزهنگاری خراسان جنوبی (موسسه ژئوفیزیک دانشگاه تهران) گزینش شدند. پس از بررسی همخوانی شکل موجها با مشخصات موجود در فهرست IRIS، پنجره زمانی روی شکل موجها اعمال گردیده و سپس مؤلفههای افقی در راستای زاویه سمتی چرخانده شده تا مؤلفههای شعاعی و مماسی بهدست آید. با بهرهگیری از روش واهمامیخت تکراری لیگوریا و آمون در حوزه زمان، مؤلفه قائم از مؤلفه شعاعی واهمامیخت شده، سپس فیلتر گوسی با پهنای یک اعمال شد. پس از برآورد توابع گیرنده و دستهبندی آنها در بازههای بکآزیموتی و فاصله روکانونی 10 درجهای، برانبارش برای افزایش نسبت سیگنال به نوفه انجام گرفت. برگردان همزمان دو مجموعه دادهای مستقل با در نظر گرفتن پارامتر وزنی متناسب با ترکیب آنها برای یافتن یک الگوی سرعتی با بهکارگیری نرمافزار هرمن و آمون اجرا شد. کمینهسازی خطای استاندارد میان دادههای واقعی و پیشبینی شده، معیار رسیدن به الگوی خواسته شده و نزدیک به الگوی واقعی زمین است. نتایج این بررسی نشان میدهد که مرز ناپیوستگی موهو در زیر ایستگاه کوهدشت، TKDS، در ژرفای 2±43 کیلومتری، در زیر ایستگاه آفریز، AFRZ، در ژرفای 2±43 کیلومتری و در زیر ایستگاه نهبندان، NHDN، در ژرفای 2±41 کیلومتری جای دارد. در این پژوهش، با توجه به دادهها و روشهای بهکار رفته، آنالیز خطا در محدوده قابل قبول قرار دارد.