ابعاد و عوامل موفقیت مربیگری مدیریتی: مطالعهای در شرکت ملّی گاز ایران
نویسندگان
1 استادیار، گروه مدیریت دولتی، دانشکدۀ مدیریت، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 استاد، دانشکدۀ روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران
3 دانشجوی دکتری، گروه مدیریت دولتی، پردیس بینالمللی کیش دانشگاه تهران، کیش، ایران.
doi
10.22034/jipas.2022.301269.1223چکیده
مربیگری مدیریتی، به مثابه یکی از راههای نوین تربیت و پرورش مدیران، بر تغییر رفتار، خودآگاهی، یادگیری و نهایتاً موفقیت شغلی و عملکردی مدیران تأکید دارد. علیرغم آنکه این رویکرد در سازمانهای پیشرو جهانی تاکنون با اقبال فزایندهای مواجه شده است، اما در عمل همچنان فاصله چشمگیری بین دستاوردهای این رویکرد با انتظارات سازمانها وجود دارد و بهویژه این رویکرد در سازمانهای ایرانی نیز بهندرت در کانون توجه قرار گرفته است. بر این اساس، این مقاله با اتخاذ رویکرد پژوهشی کیفی، مصاحبه با 18 نفر از خبرگان موضوع و نیز کاربست روش تحلیل مضمون در نرمافزار MAXQDA، میکوشد ابعاد و عوامل موفقیت «مربیگری مدیریتی» را در شرکت ملی گاز ایران شناسایی کند. یافتههای پژوهش نشان میدهد که میتوان 21 عامل موفقیت «مربیگری مدیریتی» را در پنج بُعد «ویژگیهای مدیر، مربی، سازمان، کیفیت رابطه و اقدامات مربیگری» مفهومسازی کرد و دلالتهای ضمنی مشخصی برای دانشپژوهان، مربیان، مدیران و سازمانها ارائه داد.
