جانمایی بهینه چاه های توسعه ای و تکمیلی در یکی از میادین نفتی جنوب غرب ایران با استفاده از روش های زمین آماری و به کارگیری تابع هدف
نویسندگان
doi
10.22055/aag.2020.32055.2068چکیده
با توجه به ضرورت شناخت اهداف زیرسطحی و زونهای بهرهده و هزینه زیاد عملیات حفاری و ریسک بالای عملیات اکتشاف مخازن هیدروکربنی، تعیین محل بهینهی حفاری چاههای نفت و گاز اهمیت زیادی دارد که میتواند در اقتصادی کردن پروژههای نفتی تاثیر شگرفی داشته باشد. هدف از انجام این پژوهش، طراحی بهینه محل مناسب حفر چاههای نفت و گاز در یکی از مخازن هیدروکربنی جنوب غرب ایران با استفاده از روشهای زمینآماری به منظور اکتشافات تکمیلی و افزایش بهرهدهی است. بدین منظور، ابتدا از تخمین زمینآماری کریجینگ برای برآورد پارامترهای پتروفیزیکی این مخزن استفاده و مقادیر تخلخل، اشباع آب و واریانس کریجینگ این پارامترها در مدل بلوکی طراحی شده محاسبه شد. با تعریف یک تابع هدف، تغییرات این تابع به گونهای در نظر گرفته شد که منجر به بیشینه شدن تخلخل، اشباع هیدروکربور و واریانس کریجینگ آنها در بلوک-های قرار گرفته در یک راستای قائم شود. از اینرو، نقطه بهینه حفاری در مختصاتی پیشنهاد میگردد که تابع هدف مذکور در این راستای قائم بیشینه گردد. بدین منظور، با در نظر گرفتن دو رویکرد مختلف، یعنی طراحی حفاریهای تکمیلی و توسعهای، 5 مکان بهینه حفاری برای چاههای توسعهای و 5 مکان بهینه حفاری برای چاههای تکمیلی به ترتیب اولویت حفر پیشنهاد شد. برآوردهای انجام شده، نشان داده است که حفر چاههای توسعهای میتواند ذخیره هیدروکربن درجای مخزن را 3/26 درصد افزایش و حفر چاههای تکمیلی، واریانس و خطای تخمین را به ترتیب برای تخلخل به میزان 10 و 4/10 درصد و برای اشباع آب به میزان 3/8 و 9/2 درصد کاهش دهد.