بررسی تأثیر بهینهسازی توأم توزیع آب و الگوی کشت بر درآمد کشاورزان (مطالعه موردی: شبکه قزوین)
نویسندگان
doi
10.22055/jise.2021.32941.1915چکیده
با توجه به رشد روز افزون مصرف آب، تخصیص بهینه منابع آب نیاز به توجه بیشتری دارد. در کشور ایران بهعلت کمبود بارندگی در اکثر حوضههای آبریز و محدود بودن منابع آب، برنامهریزی بهمنظور شناخت امکانات و محدودیتهای منابع آب با هدف بهرهبرداری بهینه بسیار ضروری و اجتناب ناپذیر است. مقدار آب تخصیص دادهشده به شبکه آبیاری قزوین از سد طالقان از گذشته در حدود 255 میلیون مترمکعب بوده است که امروزه، مقدار تخصیص به حدود 120 میلیون مترمکعب در سال کاهش یافته است. بررسی الگوی کشت طی ده سال اخیر نشان میدهد ترکیب الگوی کشت، علیرغم کاهش آب تخصیصیافته، ثابت بوده است. ازاینرو کشاورزان برای جبران اقدام به برداشت غیرمجاز از چاهها نمودهاند که این موضوع باعث افت شدید سفره آب زیرزمینی شده است. لذا در این مطالعه با هدف حفظ همزمان منابع آب زیرزمینی و افزایش درآمد کشاورزان، به ارائه الگو بهینه توزیع آب و الگوی کشت با استفاده از الگوریتم ژنتیک در قالب دو مدل بهینهسازی الف- توزیع آب و ب- توزیع آب و الگوی کشت پرداخته شده است. نتایج نشان داد در صورت تخصیص 255 میلیون مترمکعب در سال، درآمد شبکه حدود 165 میلیارد تومان بوده که با کاهش تخصیص، درآمد شبکه به حدود 85 میلیارد تومان رسیده است که با بهینهسازی توزیع آب در میان بهرهبرداران در وضعیت فعلی درآمد شبکه به حدود 110 میلیارد تومان و با بهینهسازی توزیع آب و الگوی کشت درآمد به 156 میلیارد تومان خواهد رسید.